Freddy De Vadder, Gunter Lamoot, Henk Rijckaert, Nigel Williams, Gili en vele anderen bezorgen de ‘gulle lachers’ een onvergetelijke avond op maandag 21 mei 2012 in de Capitole in Gent. De opbrengst van het evenement gaat zoals steeds integraal naar straatkinderen over de hele wereld.
Dat wij fan zijn van allerlei moois dat weten jullie onderhand wel. Naar jaarlijkse gewoonte is er ook dit jaar weer de Miss en Mister Gent Verkiezing. Dat deze verkiezing elk jaar een schot in de roos is op de Ledebergse Feesten wat volks en ander entertainment betreft, heeft dit event al goed bewezen.
Zaterdag was er weer grote tweedehandsfietsenverkoop op het Wilsonplein. Het was niet echt met die bedoeling dat ik er langs ging maar ‘k maakte er meteen een deugd van om ‘s rond te kijken en een babbeltje te slaan.
Veel volk in ieder geval, dat wel. En er werd duchtig gekeken, gekeurd, onderhandeld, verkocht en waar nodig nog hier en daar bijgesteld onder het toeziend oog van de koper. Lees verder…
De dreigende afschaffing van de nachtbussen blijft voor de nodige beroering zorgen. In plaats van Ekkergems zusterstad New York naar de troon te stoten, dreigt Gent te verworden tot een soort Aalbeke als er geen deftig openbaar vervoer meer is.
Andere vrezen dan weer dat Gent als een soort Lotenhulle zal worden zonder nachtbussen. Feit is in ieder geval dat we een grote stap achteruit zetten als de Lijn haar besparings- en afschaffingsplan doorvoert. Daarom steunt ook Tv Ekkergem revolutionair volop de strijd tegen de afschaffing van de nachtbussen, en voor een goed en volwaardig openbaar vervoer. Lees verder…
Zoals elke deftige stadstentoonstelling of publiek kunstevenement betaamt, hoort er toch ook een niet-officieel parcours op te duiken.
Met het meest open manifest ooit geschreven kan TRACK daar zeker niet onderuit.
CCTV is een publieke interventie door semiotic architect Thierry Mortier… de 42ste kunstenaar van TRACK.
uit het TRACK manifest:
“1. Een stad heeft geen grenzen.
2. Kunst heeft geen grenzen.
3. TRACK heeft geen grenzen.
…
5. TRACK roept op tot actie, tot dialoog tussen de stad, haar inwoners en haar bezoekers, nodigt uit tot wisselwerking tussen verschillende gemeenschappen en inspireert tot participatie.”
CCTV is een antwoord op die oproep tot participatie & zoals TRACK de stad inneemt, strijken ook 18 corvi corone of zwarte kraaien neer in Gent. Ze functioneren er als cctv cameras in zes clusters van Gent gekozen door de curatoren van TRACK. Hun transmissies worden gecentraliseerd op een muur van cctv monitors waar een onbemande stoel het geruis voorbij ziet gaan.
Quis custodiet ipsos custodes
Elke stad heeft grenzen. kunst heeft grenzen. TRACK heeft grenzen. Moet dit geargumenteerd? Of nemen de curators van TRACK de makkelijkste weg om reacties op te roepen? De stad is een conventie, die slechts bestaat doordat we die aanhangen. De conventie zegt ons wat een stad is, geeft ze grenzen. zonder de grens bestond het woord ‘stad’ niet, bestond het concept niet & spraken we enkel van de wereld. Tenzij de wereld geen grenzen heeft… maar dan zitten we in een totaal ander discours. Een stad zonder grenzen is een beetje als een museum zonder kunst. De grens is deel van de identiteit van de stad, een definiërende factor, net zoals kunst dat is voor een museum. Lees verder…
Arne Van Schoors is een Gentenaar, die gedurende vijf maanden van Zuid- naar Noord-Amerika trekt, van Patagonië naar Alaska. En wij mogen meelezen. Het vorige deel is hier te lezen.
Het kostte me meer dan 16.000 kilometer om Zuid-Amerika te doorkruisen, zeven landen en vijfenzeventig dagen om de zuiderlijke brok van het continent te verteren. Het leek alsof ik op de vlucht was voor iets, geen reiziger die mijn tempo wou delen om de eenzame momenten te ontwrichten. Vaak kreeg ik bedenkelijke blikken van andere reizigers bij het aanhoren van mijn reisplannen. Ze vermoeden dat mijn reistempo mij ervan weerhoudt om landen, culturen en mensen te begrijpen en misschien hebben ze wel gelijk, maar zolang reizen geen exacte wetenschap is blijf ik ontkennen. Ik woon al bijna drie maanden op de weg en het is mijn langwerpig en kronkelend huis geworden.
De leuze van het land is Pura Vida (het echte leven of vol van leven), maar je moet er wel een serieuze som geld voor op tafel leggen. Costa Rica heeft natuurlijk ook veel te bieden: regen– en wolkenwouden, impressionante vulkanen en hagelwitte stranden. Hoe mooi het ook is, dit land is te duur voor mij, dus besluit ik om economisch door het land te sluipen natuurlijk zonder te vergeten mijn ogen open te houden.
Mijn tocht naar het Noorden gaat verder via de Poás vulkaan die het laatst uitbarstte in 2009 en die tevens het epicentrum was van de aarbeving in hetzelfde jaar die aan tientallen mensen het leven kostte. Wanneer ik bovenaan de stomende krater sta, barst er een onweer los: wolkbreuken, bliksems en donderslagen die mij doen rillen en als mijn perceptie het ondertussen ook niet heeft begeven, voel ik de grond trillen. Hoe majestueus het gebeuren op deze locatie ook is, ik ben blij wanneer ik een bus zie die mijn veilig verderbrengt richting Playa Tamarindo. Daar waar de zon rijkelijk aanwezig is en het zeewater zo warm is dat het amper verfrissend is.
Dit weekend is het opendeur aan HISK, Hoger Instituut voor Schone Kunsten. Een interessante collectie aan internationale kunst door jonge kunstenaars in de legerkazerne aan de Charles de Kerckhovelaan 187a (dezelfde ingang waar het MSK tijdens de verbouwingen huisde).
De renovatiewerken in CAMPO Nieuwpoort zijn achter de rug. In mei plannen ze een heus cultuuroffensief met veel premières, eigen werk en mooie gastproducties. Hoog tijd dus om die 5×5 CAMPO-kaart nog eens boven te halen. Of een uitstapje naar Brussel te wagen. Twee van de CAMPO-producties gaan immers in première op het Kunstenfestivaldesarts. In het najaar zijn ze in Gent te zien. Zoals we van haar gewend zijn, zet Miet Warlop ongewone situaties in gang. Deze keer zijn het geanimeerde sculpturen in Mystery Magnet. A coming community is dan weer de eerste gezamenlijke productie van Pieter Ampe, Gui Garrido, Hermann Heisig en Nuno Lucas. Dans met tegelijkertijd elementen van ruwe poëzie en subtiele humor. Faut le faire. De enige CAMPO-productie die deze maand wel in Gent in première gaat, komt van het jonge artistieke duo Robbert&Frank/Frank&Robbert. Vorig jaar stelden ze in CAMPO hun eindwerk a journey into space voor. Dit was zo intrigerend dat ze de kans kregen om het uit te werken tot een volwaardige voorstelling. Het programma zegt: “Denk NASA, rollerskates & tuinkabouters, Venice beach, spacecrafts en alien abductions.” Maar dat is voor volgende week…
Gisteravond was ik er voor Ineke Nijssen en Leen Roels. Ze staan niet voor het eerst samen op de planken, maar deze keer gaan ze wel de confrontatie aan. Het KIP ging met deze voorstelling in première bij CAMPO Nieuwpoort op donderdag 10 mei. Er zijn nog plaatsen voor de komende voorstellingen en ik zou zeggen: ga maar eens kijken. En ja, ik ben bevooroordeeld want het zijn twee actrices die ik graag zie spelen. Ik ben niet onverdeeld enthousiast, dat ga ik ook toegeven, maar ik heb er wel van genoten. Ik wil ze wel vaker zien, zo samen op een podium.
Het oorspronkelijke idee was om iets te doen over een gevangene en een bewaker. Maar dat idee hebben ze gauw laten varen. Ze spelen nu met het idee van slachtoffer en hoe je die rol kan misbruiken. De scène is een kerk, met twee micro’s en een pupiter met bloemen. De groene kerkstoelen in mooie rijen, de bank voor de misdienaars. Nijssen ontpopt zich tot een echte predikant. In het Engels, zoals op de Amerikaanse televisie. Het wordt een pleidooi voor de liefde, zie ze graag en ze hebben het beste met je voor. Geloof in ze, geloof in de liefde. Lees verder…
Blijkbaar willen nog steeds te weinig jongeren een technische opleiding volgen. Dat merken ze in de betreffende opleidingen en sectoren. Nochtans is er vraag naar goed opgeleiden vanuit de bedrijven. Bovendien bieden sommige technische opleidingen garantie op werkzekerheid want vele beroepen binnen technische sectoren zijn knelpuntberoepen.
Vooroordelen zijn er om afgebroken te worden en dus staken TOFAM Oost-Vlaanderen en Stad Gent de koppen bij elkaar. Het idee van Boetiek Techniek ontstond, werd besproken en uitgewerkt.
Het resultaat kan u meemaken op zaterdag 12 mei, want dan palmt Boetiek Techniek de Gentse Korenmarkt en het Sint-Baafsplein in. Met deze interactieve doe-markt willen de sector en de Stad Gent meer jongeren warm maken voor een technische opleiding. 20 Oost-Vlaamse bedrijven en organisaties, waaronder UGent, HoGent, KAHO, VDAB, Het Beroepenhuis, RTC Oost-Vlaanderen (Technologica), Volvo Cars, Volvo Trucks, Rogers, ABCDiesel, ON Semiconductor, Gilbos, VHA, Samsonite, ArcelorMittal en OCAS, Samsonite, AV Mekaniek, REC Radiocentrum en TOFAM, tonen dan samen de mogelijkheden die de metaal- en technologiesector aan jongeren te bieden heeft. Er is een zeer divers en aantrekkelijk aanbod binnen deze sectoren, waar elk talent zijn plaats kan vinden. Of het nu gaat om creativiteit, nauwkeurigheid, handigheid of ruimtelijk inzicht, voor elke vaardigheid zijn er tal van beroeps- en carrièremogelijkheden. Techniek is chic! Lees verder…
RSS
‘Niets is hartverwarmender dan een gulle lach.’ Met alle respect voor de Bond Zonder Naam, maar de affiche van de 12de Comedy Marathon maakt die woorden pas écht waar. Letterlijk! Want andermaal bestijgt de crème de la crème van de Vlaamse comedy het podium om zwanzend, filosoferend of vuilbekkend het grappigste van zichzelf te geven. En dat zonder er zelf een cent aan te verdienen!
De renovatiewerken in CAMPO Nieuwpoort zijn achter de rug. In mei plannen ze een heus cultuuroffensief met veel premières, eigen werk en mooie gastproducties. Hoog tijd dus om die 5×5 CAMPO-kaart nog eens boven te halen. Of een uitstapje naar Brussel te wagen. Twee van de CAMPO-producties gaan immers in première op het Kunstenfestivaldesarts. In het najaar zijn ze in Gent te zien. Zoals we van haar gewend zijn, zet Miet Warlop ongewone situaties in gang. Deze keer zijn het geanimeerde sculpturen in Mystery Magnet. A coming community is dan weer de eerste gezamenlijke productie van Pieter Ampe, Gui Garrido, Hermann Heisig en Nuno Lucas. Dans met tegelijkertijd elementen van ruwe poëzie en subtiele humor. Faut le faire. De enige CAMPO-productie die deze maand wel in Gent in première gaat, komt van het jonge artistieke duo Robbert&Frank/Frank&Robbert. Vorig jaar stelden ze in CAMPO hun eindwerk a journey into space voor. Dit was zo intrigerend dat ze de kans kregen om het uit te werken tot een volwaardige voorstelling. Het programma zegt: “Denk NASA, rollerskates & tuinkabouters, Venice beach, spacecrafts en alien abductions.” Maar dat is voor volgende week…
