donderdag 2 september 2010 18u29 |
Film |
josie |
Een intrigerende trailer toen we naar Inception gingen kijken (denk aan een desolaat Texaans landschap en een vreemde sheriff), een erg lovende review in de pers en de naam Michael Winterbottom, meer heb ik niet nodig om op een zaterdagavond in de zetels van Studio Skoop te landen voor The Killer Inside Me. Even had ik getwijfeld, want de kritieken spreken over zware, zeer sadistische en moeilijk te verteren geweldscènes en eerlijk gezegd weet ik niet of ik daar wel zo goed tegen kan. Maar de zin in goeie cinema overwint uiteindelijk die twijfel.
De film is gebaseerd op een mij onbekend en onverfilmbaar verklaard cultboek van Jim Thompson. Het verhaal speelt zich af in een onooglijk Texaans stadje in de jaren ’50. Lou Ford (Casey Affleck) is de door iedereen graag geziene jonge sheriff, altijd beleefd, altijd vriendelijk en behulpzaam. Zoals dat hoort voor een goede zuidelijke jongen in die tijd. Maar onder die degelijke buitenkant blijkt een behoorlijk verziekte binnenkant schuil te gaan.
De film laat in het midden wat de uitbarsting van waanzin en geweld uitlokt, maar op een middag gebeurt het, tijdens een routineklus verliest Ford alle zelfbeheersing en de gebeurtenissen van die middag zetten als een satanische dominosteen een spiraal van extreem geweld in gang.
Lees verder…
donderdag 2 september 2010 13u12 |
Faits Divers |
ElsS |
Ook bij ons minimale schoolstress: wij behoren tot de gelukkigen die op wandelafstand van de school wonen (en het werk) – in de buurt van Sint-Pieters kan dat tellen dezer dagen – en onze kleine spruit trok per 1 september naar de derde kleuterklas. Nu ja, klein, zo klein is dat dus al niet meer wanneer je die (bijna) vijfjarigen tussen die andere kleutertjes ziet rondlopen als echte ‘anciens’. Vrolijk weerzien met de vriendjes, zeker van zichzelf de nieuwe klas binnenlopen en meteen beginnen spelen, en zo ‘en passant’ nog eens vragen wie haar deze middag komt afhalen.
Een mens zou zich bijna gelukkig prijzen dat er nog ouders zijn waarmee je een praatje kan slaan, want dochterlief heeft ons duidelijk niet nodig. Dit blijkt nog sterker trouwens wanneer we pakweg 10 minuutjes later – bij het afronden van de ouderlijke babbel – vlug nog even een blik door het raam werpen. Dochterlief begint ostentief met de oogballen te draaien en vraagt zich luidop af waarom wij nog niet vertrokken zijn! Gelukkig zien we ook nog wel een kleine glimlach en pretlichtjes in de ogen (oef).
Er resten mij nog een paar uurtjes vrije tijd alvorens ik haar alweer mag ophalen en ik kan vaststellen dat ze haar eerste dag zonder problemen is doorgekomen. We hadden eigenlijk ook niets anders verwacht…
donderdag 2 september 2010 9u40 |
Muziek |
bruno bollaert |
Bewolkt, zonnig, hier en daar een bui; het kon het weerbericht zijn voor de voorbije drie dagen Jazz in ‘t Park. Traditioneel ligt het festival in die grillige periode tussen de zomer en de nazomer in — niet dat het publiek zich daar al te veel van aantrekt. Vrijdag reeds gaf een vierhonderdtal mensen present voor het eerste middagconcert; voor de dagafsluitende encores van Michel Bisceglia nog nauwelijks een stoel te vinden. Een trend die zich zou doorzetten tot zelfs de doorregende zondag. Een paar moedigen hadden zaterdag hun dessertenbuffet mee; de meeste bezoekers gingen echter gretig pannenkoeken halen aan het kraam (anderhalve euro voor twee!).
Als de organisatie van het festival iets meer een jazzhappening wilde maken, dan gaat het in elk geval de goede weg op. Jazz in ‘t Park is het meest gezellige jazzfestival (van Gent), mochten wij een paar keer opvangen. Zeker ‘s avonds is er in het Zuidpark een aangename drukte, en wordt het park vriendschappelijk gedeeld door luisteraars en gezelligheidszoekers. De bereidwilligheid is groot: van de die-hard enthousiastelingen die door de stortbui heen tijdens het optreden van BackBack koppig bleven luisteren; over de verkleumde handen en instrumenten van de muzikanten; tot de warmte van de (helaas schaarse) zon en bezoekers die vastberaden zijn er het beste van te maken. Wij zijn er zelf ook met geen stokken weg te slaan.
Lees verder…
woensdag 1 september 2010 20u45 |
Faits Divers |
Gudrun |
7.00 u. De wekker gaat af, voor het eerst in twee maanden zo vroeg. Ik rek me uit, en zie tot mijn grote vreugde dat buiten de zon schijnt. Dan kunnen we tenminste met de fiets naar school, en vermijden we de gigantische autochaos op deze eerste schooldag.
De kinderen wakker maken hoeft niet: zodra ze mijn voetstappen op de trap horen, zwaait hun kamerdeur open, en huppelen ze me allebei tegemoet. Ze hebben er duidelijk zin in! De kleren lagen al klaar, de boekentassen waren al grotendeels klaargezet, dus nu is er niet echt veel stress meer. Ze vinden het voor een keertje zelfs jammer dat ze te vroeg klaar zijn, en nog even mogen spelen.
Lees verder…
woensdag 1 september 2010 17u54 |
Faits Divers |
Veerle Baert |
Toch een beetje eersteschooldagstress deze ochtend: iedereen op tijd wassen en aankleden, laten ontbijten, boterhammen smeren, boekentasjes vullen.
Gelukkig wonen we vlakbij school en moeten we pas om tien over acht de deur uit, om 10 minuten later in de klas te staan. We hoeven ons geen zorgen te maken
over het verkeer, stakende bussen of trams. We beseffen dat dat een luxe is. Wij waren dus op tijd. De leerkrachten niet. Die zaten nog in Spanje. Maar na een telefoontje van de directeur, stond het voltallige korps daar op twee minuutjes.
Altijd dolle pret in het Freinet. De Vlieger bestaat dit jaar 15 jaar. Het Freinetonderwijs in Gent 25 jaar. Daar hoort u in de loop van dit schooljaar vast nog meer van.
En traantjes? Die heb ik bij mijn jongens niet gezien (ook niet verwacht). Die twee, die gaan met veel plezier naar school.
woensdag 1 september 2010 15u32 |
Sport |
Steven Heyse (tekst), Ann D'hondt (beeld) |
Amper drie dagen na de thriller tegen Feyenoord, waarin de Buffalo’s zich plaatsten voor de poules van de Europa League, stond Jorgacevic oog in oog met Adnan Custovic. Custovic die door AA Gent enkele weken geleden, naar eigen zeggen, voor twee Snickers aan GBA was verpatst (minder dan 250.000 euro). Met 2 op 12 leken de ratten van ’t Kiel een haalbare kaart voor de Buffalo’s, maar iedere wedstrijd moet gespeeld worden en dus zakten we zondagavond weer met z’n allen af naar het Ottenstadion om de Buffalo’s aan de derde plaats te helpen.
Lees verder…
woensdag 1 september 2010 13u01 |
Faits Divers, Fotoreportage |
Max Van Hemel |
Ik ben deze ochtend op stap geweest naar verschillende Gentse scholen. Tot mijn grote verbazing geen “structurele files” (die ik wel had verwacht) maar ik ben dan ook niet aan ‘t station geraakt. En op zich ook verwonderlijk weinig drukte aan de schoolpoorten. Geen hartverscheurende taferelen gezien. Wel veel politie op de been. Aan elke school die ik bezocht stond er minstens één, doorgaans zelfs twee.
De juf maakt de laatste voorbereidingen aan de schoolpoort om iedereen een aangename welkom te wensen (Visitatie – Mariakerke):
Lees verder…
woensdag 1 september 2010 10u07 |
Samenleving |
patricia |
Weet u nog die keer dat ik een hoop oud speelgoed kwijt moest geraken? Dankzij uw reacties kwam ik bij Martine Van Limbergen van vzw Jong terecht. Ik ging een hoop puzzels afgeven in de spelotheek en ontmoette een zeer gedreven vrouw met het hart op de juiste plaats. Een gesprek drong zich op.
GB: Het is een beetje een logische vraag, maar wat is een spelotheek? Hoe moet ik me dat voorstellen?
Martine: Een spelotheek is een plek waar men speelgoed kan uitlenen maar het is meer dan dat. Er zijn zeven buurtspelotheken in Gent en allemaal proberen ze op hun manier een warme plek in de wijk te zijn voor jonge gezinnen. Ze organiseren ontmoetingsmomenten voor ouders en kinderen. De kinderen kunnen er samen spelen. Ouders vinden elkaar aan de koffietafel, leren er andere jonge gezinnen kennen, kunnen er hun zorgen delen. Nu en dan organiseert de spelotheek een uitstap, een feestje of een andere leuke activiteit. Bezoekers kunnen in de spelotheek terecht met vragen rond opvoeding en ontwikkeling, onderwijs en vrije tijd.
De meeste spelotheken hebben een ontmoetingsruimte en een lokaal voor speelgoed. De collectie spelmateriaal is niet overal even groot maar ze is altijd ingedeeld volgens de ontwikkelingsschijf. Spelen is leren… Het ene spel stimuleert eerder de verstandelijke ontwikkeling en met het andere oefent de speler zijn sociale vaardigheden. Andere spellen stimuleren vooral de ontwikkeling van de motoriek. Dat wordt handig aangeduid met kleurtjes en symbolen. De spelotheekmedewerkers helpen de bezoekers graag met het uitzoeken van een spel en geven er met plezier wat extra informatie over.
Meestal zijn de bezoekers buurtbewoners. Sommige buurtspelotheken vinden dat een voorwaarde om lid te worden maar in Speel-o-theek Pipo in de Rabotwijk en Spelotheek Speelvogel in de Brugse Poort speelt dat geen rol.
Lees verder…
dinsdag 31 augustus 2010 14u50 |
Samenleving |
Els De Leeuw |
Tim Van Steendam belicht een Gent dat weinigen kennen, onze stad door de ogen van daklozen en junks. Wat ik alvast onthield van die categorie ‘junks’ is dat ze door haar leden wel altijd wat anders wordt samengesteld. Verslaafden gebruiken de term vooral voor diegenen die er volgens hen nog dieper inzitten dan henzelf. Van Steendam loopt de routes van zijn tijdelijke ‘vrienden’ (nog al zo’n rekbare categorie op straat) mee op en af en doorspekt die verhalen met allerlei boekenwijsheid. Wist u bijvoorbeeld dat heroïne ooit in promotiepakketjes aan apothekers werd verdeeld en een ware hit was voor de uitvinder ervan? Die weetjes tussendoor maken ‘door het oog van de naald’ mee tot verteerbare lectuur, naast allerlei tragikomische gebeurtenissen die hij beschrijft.
Hiervan ontdaan is het boek een nogal grauwe confrontatie met een werkelijkheid die mij onbekend was. Blijkt bijvoorbeeld dat een karige speeltuin in mijn wijk toneel is/was van heroïneshots en confrontaties met dealers. Of dat in panden waar je argeloos voorbij kuiert op een zomeravond verslaafden cold turkey afkicken in eigen en andermans vuil. Figuren die op de Gentse pleinen deel van het meubilair uitmaken krijgen ook ineens een naam (al is die dan wel aangepast) en een levensgeschiedenis doorspekt met miserie. Voyeurisme dus, maar de schrijver verzacht dat door zijn menselijke portretteringen. De schrijver kampt soms met dubbele gevoelens en daar kan je als lezer evenmin omheen. Als je weet dat bij sommige personages de werkelijkheid zo flou wordt, wat is dan echt en wat pure straatklap? Hoezeer ontmenselijkt heroïne gecombineerd met straatleven je dat martelverhalen op een weerpraatje gaan lijken?
Dit boek is absoluut voer voor Gentenaars. Om Gent eens anders te bekijken alleszins. Om content te zijn met de inspanningen die in Gent worden geleverd waardoor escalaties worden vermeden. 2500 klanten bij de methadonkliniek is immers niet niks. Daarnaast doet het boek zonder pretentie denken. Een verslaafde dealer die z’n dochters onderbroek als opslagplaats voor pakketjes gebruikt wekt afschuw. Maar evengoed voel je vol compassie mee in de hoogtes en laagtes van zij die een nieuwe start willen nemen. Ongemakkelijk confronterend is misschien de beste samenvatting.
dinsdag 31 augustus 2010 10u15 |
Fotoreportage, Podium en Cultuur |
Thierry |
Na de zondvloed op donderdag, en het dreigende wolkendek op vrijdag, kreeg het Boombalfestival op zaterdag eindelijk nog eens de zon te zien, wat merkbaar geapprecieerd werd.
Op het avondlijke podium in de concerttent konden we genieten van 10 Jaar Aedo, waarna het helemaal exotisch werd, want Bart Peeters slaagde erin om in een mum van tijd de tent in vuur en vlam te zetten.
Lees verder…
maandag 30 augustus 2010 10u31 |
Samenleving, Sport |
Veerle, Max Van Hemel (tekst), Max Van Hemel (beeld) |
Neen, neen, geen paniek, er werden geen veldslagen geleverd met kanonnen en geweren.
Het betreft hier een roeiwedstrijd, georganiseerd door de bemanning van de Carolus Quinto. De Carolus Quinto zelf is een zeer arbeidsintensief zeil- en roeischip, meer bepaald een Bantry Bay Yawl. De Varen – Slag om Gent wordt georganiseerd in samenwerking met de Stad Gent en de Vereniging Voor Watersport, en werd vorige zaterdag reeds voor de achtste keer gevaren.
De Slag is enkel bedoeld voor sloepen en vletten en start aan de Jachthaven van de Vereniging voor Watersport (VVW), Gent-Leie, aan de Snepdijk. Er zijn vier categorieën: sloepen mannen, sloepen vrouwen, vletten mannen en vletten vrouwen. De sloepen leggen wel een ander – en langer – parcours af dan de vletten: na het vertrek maken ze een lus over de ringvaart, langs de Drie Leien, langs de Wilde Eend, een stuk op de ringvaart om dan opnieuw langs het vertrekpunt door te varen naar het stadscentrum. De vletten vertrekken een halfuurtje later en varen rechtstreeks naar het stadscentrum. De aankomst voor beide is de Korenlei – Graslei, pal in de vroegere, middeleeuwse haven.
Lees verder…
zondag 29 augustus 2010 10u56 |
Agenda, Podium en Cultuur |
patricia (tekst), Phile Deprez (beeld) |
Ik weet niet hoe het bij u zit, maar ik zit al een tijdje te popelen voor het nieuwe cultuurseizoen. Nee, ik ben de terrasjes niet beu of de buurtfeesten maar het ziet er allemaal zo veelbelovend uit. Toen ik een berichtje van Campo via Facebook binnen dat ze op zoek waren naar mensen om op de foto te gaan voor hun nieuwe campagne, dacht ik: waarom niet? En zo trok ik met drie outfits naar Campo Victoria voor een klasfoto. Jawel, een klasfoto, is er een mooiere illustratie voor een nieuw schooljaar?
In september en oktober staan maar liefst drie premières op het programma bij Campo. Op 23 september is er de Belgische première van Tanzung, de nieuwe voorstelling van Jan Decorte. In zijn theatervoorstellingen werkt de eigenzinnige theatermaker al jaren met dans en dansers, al was tekst toch altijd wel de belangrijkste drijfveer van elk project. Voor zijn nieuwe voorstelling vertrekt hij voor het eerst resoluut van beweging. Tijdens het repetitieproces ontwikkelen acteurs Sigrid Vinks en Tibo Vanden Borre en danseres Taka Shamoto divers materiaal: bewegingen, handelingen, gezongen fragmenten… Decorte reageert daarop met dansimprovisaties, onder het motto ‘taking every movement seriously’. Hij schreef ook zes Engelstalige gedichten over de liefde. Duidelijk een voorstelling om naar uit te kijken, als je het mij vraagt.
Lees verder…
zaterdag 28 augustus 2010 18u27 |
Faits Divers |
Michel Vuijlsteke |
Dispossession by attrition is a permanent condition / that the wretched modern world endures: Tony Kushner had geen ongelijk. Stukje bij beetje verliezen we alles wat we hadden.
De Klezmatics-song waar hij die tekst voor schreef, An Undoing World, was trouwens het slaapliedje dat ik in mijn hoofd had als ik wist dat ik kinderen zou krijgen: daarmee, en daarmee alleen zou ik ze in slaap wiegen. Jazeker, ik ben een vrolijke frans.
Euh. Maar dit geheel terzijde. Waar ik het wou over hebben, is dit:
Als een Bloch of een Herckenrath of een Peeters ermee ophoudt, is dat wereldnieuws in Gent, en spreekt men — terecht, natuurlijk — over monumenten die verdwijnen.
In mijn persoonlijke geografie van Gent is sinds een tijdje ook een monument verdwenen.
Lees verder…
vrijdag 27 augustus 2010 14u51 |
Sport |
ilse |
(Onze fotograaf is in verlof, maar uw reporter had haar mini-fototoestel mee! Excuses voor de slechte kwaliteit: niet alleen is mijn toestel er niet op voorzien, de stress zorgde ook nog eens voor onvaste hand) Het is allemaal goedgekomen gisteren, we hebben gewonnen, maar het heeft uw reporter vijf jaar van haar leven gekost, dat willen we even duidelijk stellen.
En eigenlijk kon het niet anders dan een thriller worden, gisterenavond. Het stond in de sterren geschreven, niet het minst door het resultaat van de heenmatch. 1-0 was het toen, en hoewel dat niet onoverkomelijk lijkt, is dat niet het resultaat waarmee een ploeg wil starten, neemt u dat van ons aan. We leggen even uit: uit verliezen is nooit goed, maar uit verliezen zonder een doelpunt te maken is nog veel slechter. Doelpunten op verplaatsing tellen immers dubbel, en dat betekent dat er van tevoren een aantal scenario’s waren: als we zouden verliezen of gelijk speelden, dan was het gedaan met Europa, dat is evident. Maar ook als we konden winnen, dan moest het met minstens 2 doelpunten verschil zijn. Als Feyenoord dus één keer een bal binnenkreeg, dan zouden we al drie keer moeten scoren om verder te kunnen naar de poules. Horror.
Lees verder…
vrijdag 27 augustus 2010 12u43 |
Podium en Cultuur |
Max Van Hemel |
Enkele weken geleden wierpen we een blik op het Groot Kanon, aka Dulle Griet, anno ca. 1900 en anno 2010, alsook op het Baudelooleitje, waar nu de Bibliotheekstraat loopt/liep. Deze vergelijkingen vielen duidelijk in de smaak, en jullie vroegen naar meer.
U vraagt, wij draaien. Volg de gids naar de Baudelostraat.
Druifsteeg anno 1900 vs Baudelostraat anno 2010. De Druifsteeg (eerst Struivelstraat, vandaag Baudelostraat) gezien vanaf de Ottogracht richting Vrijdagmarkt. De woningen werden allemaal gesloopt. De straat rechts (Steurstraat) werd opgenomen in de Penitentenstraat. Alle woningen in dit stuk van de Baudelostraat dateren van na 1900. Lees verder…
donderdag 26 augustus 2010 18u00 |
Resto, Cafe en Nachtleven |
patricia |
Elke dag passeer ik aan Lekker Gec en soms kan ik de lokroep van het terras moeilijk weerstaan. Of die van de dagschotel… Altijd lekker, vegetarisch, biologisch en gezond. Sinds enige tijd werd de klassieke dagschotel vervangen door een buffet en het is even wennen. Je kan je moeilijk van de indruk ontdoen dat het een beetje geforceerd is. Je moet helemaal voorbij de toog om te beginnen aanschuiven. Maar het heeft natuurlijk wel een aantal voordelen. Je ziet meteen hoeveel wachtenden er nog voor je zijn. Ik kan me inbeelden dat reizigers die nog rap iets wilden eten voor ze hun trein namen, soms wel eens te lang moesten wachten naar hun goesting, ook al staat het op de kaart. En je neemt ook enkel wat je lekker vindt. Ik ben zelf geen moeilijke eter, zeker niet als het op groenten aan komt. Ik laat me ook wel graag verrassen. Ik moet zeggen dat de klassieke dagschotels van Lekker Gec me altijd bijzonder aangenaam konden verrassen en ik hield wel van de schikking op het bord. Nu is het een beetje zoeken, op het bord kan je lezen wat er vandaag is. En je hebt een ruime keuze, maar als ik zelf moet scheppen ziet het er toch net iets minder aantrekkelijk uit, moet ik toegeven.
Ondertussen ben ik er al twee keer gaan eten met de nieuwe formule en ik blijf met een beetje heimwee terugdenken aan de vorige formule. De eerste keer was het duidelijk nog wat wennen voor iedereen. Na mij kwam iemand die bij alles heel argwanend keek en zich constant luidop afvroeg of hij het wel zou lusten. Maar het personeel is vriendelijk en geeft graag een woordje uitleg. Bovendien blijft het ook wel lekker. Je kan steeds kiezen tussen een slaatje en een aantal warme gerechten. Zo had ik laatst de keuze uit gebakken pastinaak, brochettes met champignons, paprika en tofoe, pompoen met fenegriek, perfect gekookte bloemkool en lekkere groenten in een jasje. Er stond ook nog rijst en iets met courgettes. Al kan het wel eens gebeuren, zeker op drukkere momenten, dat je moet wachten tot één van de schotels aangevuld wordt en de rest op je bord intussen koud dreigt te worden. Al krijg je een verwarmd bord. Het is een nadeel van een buffet, zeker van een buffet op een toch wel beperkte oppervlakte. Lees verder…
RSS
