Gentblogt

Over klei, wind, kleifiguren en windmakers – een column

vrijdag 31 maart 2006 15u47 | Peter Decroubele | 3 reacties
Trefwoorden: column, fietsen, voetbal.

Even terug van weggeweest. Vergeefs heb ik gezocht naar de in ons land bekendste Chinees, Zeyun Ye, naar de gaten in de boekhouding van La Louvière en naar de alomvattende feitenkennis van het federaal parket in het gokdossier. Ook een nieuwe voorzitter voor de voetbalbond heb ik niet gevonden. Neen, serieus, de impasse is er nog altijd in het gebouw aan de Brusselse Houba De Strooperlaan.

Vorige week gooide Anderlecht-preses Roger Vanden Stock nog eens al zijn troeven op tafel. Om ze even later weer weg te stoppen. De telg uit het fameuze Geuze-geslacht wil voorzitter blijven van zijn paars-wit clubje en dat combineren met de baan van topman van de voetbalbond kan niet. Mag niet van de rest. Hij wil dus ook niet. Zal niet. Kortom, wie gaat voor president?

Enkele namen worden genoemd: Jean-Marie Philips (voorzitter van de Profliga, één van de vele geledingen van het duizendpotig dier dat de voetbalbond is), Guy Lambeets (gelinkt aan STVV en schoonvader van Marc Wilmots), François De Keersmaecker (een voor ons nobele onbekende bobo). Ook de naam van Alain Courtois valt: dé belichaming van het bobo-archetype. De man die ooit Euro 2000 organiseerde, maar daarna zijn vingers verbrandde aan het managerschap bij Anderlecht. En zich later stierlijk ging vervelen in de Senaat voor de MR. Moet die man het redden? Amai. Met zijn aangeboren “fils à papa”-schap, zijn intellect dat is blijven kleven aan dineetjes en lederen BMW-zetels, zijn zelfvoldaan opgeblazen ego en zijn openlijke oorlogsvoering met Minister van Sport Anciaux? Neen, dank u.

Ook Michel Preud’homme wordt genoemd. De technisch directeur van Standard moet dan ook zijn cumulambities afzweren: ’t is of de bond, of de furie uit Luik. Van keeper tot president? Iets wat Jean-Marie Pfaff niet kan zeggen, al is die plastic krullenbol wel de zelfverklaarde held van het volk. Hmm, die Preud’homme, mogelijk. Maar moeilijk.

Leuker zijn de namen die nu plots circuleren. Jean-Luc Dehaene zou gepolst zijn. De buffel uit Vilvoorde, de blauwzwarte blikkerende “bloke”, de redder van het imago der loodgieters. Hijzelf ontkent. En voor het geld moet de kolos die zijn eerste kreun, rochel, grom en zucht produceerde in het verre Montpellier het zeker niet doen. Een zitje in een raad van bestuur betaalt erg goed, mijnheer. Nog genoemd: Wouterke Vandenhaute, de CEO van Woestijnvis, de sportjournalist die topmanager werd. Ooit gelinkt aan Anderlecht, maar -wijselijk- hield hij zich aan het scheppen van ruimte voor toptelevisie. Eerder van de week zag hem ik op het grondgebied van mijn werkgever zijn vrouw, de mysterieuze Catherine Van Eylen, ophalen. Licht aandoenlijk. Dan babbelend in de auto waarschijnlijk, op weg naar het gesprek dat met een goeie Bordeaux wordt omzoomd. Neen, ik zie Vandenhaute niet zitten in de stoel van de Chief Executive Officer Operational Manager Übermensch Supernatural Producing President van het voetbalbondje. En ik denk hijzelf ook niet.

Wie dan wel? Tja, dat is het vage, het ongewisse, het omfloerste en het mistige willen verhelderen. Koen Crucke? Pim van “Star Academy”? De stem achter “Big Brother”? Gène Bervoets (wiens ego zeker zou passen in de presesstoel)? Frank Beke? Roel Van Bombast? Luc De Vos? Ach nee, waarom niet Ivan De Witte? Innemend, sympathiek, intelligent, ondernemend en beredeneerd. Mensen die het kunnen weten, noemen hem al een tijdje het morele gezag binnen het elitegroepje van clubvoorzitters. En ik wil het nog geloven ook. Maar neen, mijnheer. De Witte wil hogerop met AA Gent. Met het Arteveldestadion. Met zijn eigen eieren, zijn eigen brouwsels, zijn eigen beslommeringen. En een cumul mag nu eenmaal niet (zie hoger). Jammer, hij zou er wel eens de noodzakelijke fluwelen revolutie kunnen doorvoeren. Quo vadis, voetbalbond?

En mocht je het nog niet weten: zondag is er de 90e editie van de Ronde van Vlaanderen. Zowat overal krijgen we te maken met de tot de duizendste macht verheven Tom Boonen-manie. Terecht? Jawel! Boonen is een schitterende renner, een persoonlijkheid van een superkaliber, een wereldkampioen, een flapuit, geen loze prater als Museeuw, een held voor de jeugd, een knuffel voor de schoonmoeders, een eisprong voor de jonge meisjes. Hij verenigt alles in één persoon. En beklemtoont waarin wij Vlamingen goed zijn: beuken tegen de wind in, stampen in de klei, zoeven over kasseien, grimassen en grimlachen in het zicht van de meet. Harde werkers hé. Die af en toe eens de zoete smaak van de triomf op de lippen voelen. “Koersen ès zjere rijen”, zei de ijzeren Briek Schotte ooit.

De karavaan bekijken? ’t Zal niet in Gent zijn. Kruishoutem is zowat het dichtste waar het wielergild passeert zondag. Maar toch iets Gents. Kunstenaar Marf decoreert het Ronde-parcours met eigen werk, gecombineerd met wielerpoëzie.

Ik hoor de roep van mijn kasseien, van mijn klei, van de wind. Zou dat de nieuwe bondsvoorzitter zijn?

© 2006 GENTBLOGT VZW