Reacties op: Kinderopvang (IV)

Door: San

San — Wed, 23 May 2007 08:39:15 +0000

Ik ben in theorie ook voorstander voor opvangmogelijkheden in de bedrijven, maar praktisch is dit toch niet mogelijk, zeker niet voor kleinere bedrijven?
Het moet al lukken dat al de werknemers relatief in dezelfde periode kinderen krijgen om dit betaalbaar te krijgen en te houden. Het gaat toch niet op om kinderopvang te voorzien voor één kind?
Het zou effectief een groot gemak zijn voor de ouders, maar als je niet in een zeer groot bedrijf werkt waar sowieso altijd wel kinderen worden geboren, is het gewoon niet mogelijk, of het is dat het bedrijf een initiatief neemt om in de buurt een crêche (mede) op te richten en die dan openstelt voor niet-werknemers ook, met dan wel voorrang voor de werknemers.

Door: laurensv

laurensv — Tue, 22 May 2007 08:27:12 +0000

Neen, dan liever verbonden aan de werkgever, net zoals de auto, de GSM, de computer, de internetaansluiting, het eten ‘s middags, de bijkomende ziekteverzekering,… Voor bedrijven allemaal (gedeeltelijk aftrekbare) kosten die de prijzen voor die diensten wel de hoogte injagen zodat het moeilijker wordt als individu om aan diezelfde diensten individueel te geraken. Als je dan je werk verliest, ben je ook onmiddellijk je kinderopvang etc. kwijt. Misschien wil juvenalis ook nog een winkel van de zaak? “I owe my soul to the company store” is een leuk liedje, de inhoud veel minder.

Politiek dient trouwens om zaken op te lossen die de individuele daadkracht te boven gaan, de tekortkommingen (sic) van de individuele burger oplossen in een gemeenschap door democratische beslissingen is een mooie kant van onze samenleving, zelfs al gebeurd dat op een proffessionele (sic) manier en niet op een organisch-vrijwillige manier sommige neoliberalen willen dat ze ontstaan. Soit, voor ik me verlies in nog meer ideologisch discours die geen oplossing dichterbij brengt, uw oplossing is er geen want ze vergroot de afhankelijkheid van de werknemer t.o.v. de werkgever in een tijd waar die al te groot is, geeft geen garantie op betere opvang en de druk om bij de werkgever te blijven voor die dienstverlening is zeer hoog (aangezien die een minimum aantal kinderen moet zijn om het betaalbaar te houden).

Door: Juvenalis

Juvenalis — Tue, 15 May 2007 16:47:02 +0000

Dag Els, We hebben geen verschillend standpunt…we zoeken een oplossing!

Mijn oplossing zeker voor middel- en grote bedrijven:

Werf een kinderverzorgster aan en stel ze de ruimte voor de opvang ter beschikking en laat de werknemmers hun kinderen in die opvang verblijven.
Het spaart kosten voor de werknemer (verplaatsing) en je werknemer is tevreden!(klein bezoekje tijdens de pauze, minder stress voor het ophalen en zoeken voor een plaats enz.).

Kosten voor het bedrijf??? Een hoop plubliciteit en de kinderverzorgster (en accomodatie) is waarschijnlijk nog gedeeltelijk aftrekbaar als bedrijfsonkost.(kosten niet eigen aan het bedrijf!)
Voordelen: heel veel voor het bedrijf en de ouders en nog meer voor het kind!

En Els, als ik me de vrijheid mag nemen om u te zeggen dat ik niet tegen proffesioneele opvang ben, maar een hekel heb aan mensen die alles door de overheid willen geregeld zien of hun eigen tekortkommingen opgelost willen krijgen via de politiek, dan zeg ik ga maar in een “communistisch land” wonen daar is alles geregeld.
Ook een grondige afkeer van politici die loze beloften doen of beloften niet houden.

Door: Els

Els — Tue, 15 May 2007 12:56:33 +0000

Beste Juvenalis,
We hebben duidelijk een ander standpunt, dus vrees ik dat we er onder ons tweeën niet uit zullen geraken.
Je hebt gelijk dat er meer flexibiliteit bestaat vanuit ondernemingen, maar in ruil vragen zij ook heel wat flexibiliteit. En laat ons eerlijk zijn, het is nog steeds de minderheid van de ondernemingen waar dit kan. Ik werk zelf deeltijds om voor mijn kinderen te zorgen, maar als je de vacatures volgt, zal je merken dat deeltijdse jobs dun gezaaid zijn. Voor de meesten uit onze omgeving, is het gewoonweg niet mogelijk. En niet omdat ze het zelf niet willen, gewoon omdat het niet kan in hun job. Dus staan ze voor de keuze: stoppen of een goede opvang zoeken voor hun kinderen.

En laat het nu net de overheid zijn die graag wil dat we met zijn tweeën gaan werken en bovendien van kinderopvang een verkiezingsthema maakt (600 extra plaatsen in gent). Waarom zouden die ouders dan geen recht hebben om te vragen hoe het met die verkiezingsbelofte zit?
Bovendien hebben we zoveel kinderverzorgsters die geen job vinden en waar de overheid dus ook hen kan helpen.

Ook al heb ik er dus zelf geen nood aan, ik steun ten volle alle ouders die een goede opvang zoeken, want het is niet omdat je werkt dat je je kinderen minder LIEFDE zou geven.

Door: Juvenalis

Juvenalis — Tue, 15 May 2007 11:51:46 +0000

Beste Els, je zegt dat je de huidige werkomgeving niet mag vergelijken met de huidige,juist.
Een opmerking wil ik hier wel maken: in de tijd van mijn ouders was er nog de 48 uren wekweek. Mijn vrouw en ik hebben nog de 42 uren week gekend, gelukkig is daar vlug de 40 en de 38 uur opgevolgd.
Voorgaande zegt u duidelijk dat er gewoonweg geen flexibiliteit bestond.(voor de ouders)
In sommige bedrijven heeft men nu vlottende uren, halftijdse jobs, ouderschapverlof enz.(dat men nu nog zou optrekken naar één jaar?).
Je kiest voor kinderen! moet dan de overheid zorgen voor opvang? (zoals in vorige berichten?).
Ik weet ook dat mijn standpunt niet gedeeld wordt door de meerderheid van de ouders, het is dan ook mijn mening.
Maar is het niet zo dat men de vandaag van het standpunt uitgaat dat kinderen alles moeten krijgen wat met GELD te koop is,en de overheid daar ook moet voor zorgen dat alles in het werk moet worden gesteld om dit te bereiken? Zonder dat ouders daarvoor moeten inleveren?
Onhou dan dat LIEFDE niet te koop is!(zorgen wél)

Door: Els

Els — Tue, 15 May 2007 08:41:55 +0000

Mijn ouders hebben ook 3 dochters en wij hebben ook nooit in de kinderopvang “gezeten”, maar aan hen werd ook nooit de flexibiliteit gevraagd die onze werkgevers aan ons vragen. Ik denk dat we de huidige werkomgeving niet mogen vergelijken met die van 30 jaar geleden, niet? En ik geef je helemaal gelijk als je stelt dat je als ouder een plicht hebt om voor je kinderen te zorgen. Maar mag ik dan uit je verhaal opmaken dat je ervoor pleit dat één van de ouders thuisblijft? Want anders zie ik niet in hoe je dit oplost zonder opvang.

Door: Juvenalis

Juvenalis — Tue, 15 May 2007 07:41:12 +0000

Sorry Els, je hebt het niet begrepen!
Ik heb het verhaal verteld vanaf 1955, om mijn herinneringen objectief te houden. De situatie voor 1955 was dezelfde, daarom ook de opmerking “hoe ze het gedaan hebben weet ik niet”.(ik kan het hun niet meer vragen!)
Akkoord de tijden zijn veranderd, maar mijn ouders werkten ook met twee.
En losten zelf hun problemen op, nu stelt men de overheid verantwoordelijk…dat wil er bij mij niet IN.

In mijn omgeving zie ik vele jonge gezinnen op zoek naar opvang, mijn vrouw en ik hebben al dikwijls enkele kinderen opgevangen voor een paar uurtjes,(zonder vergoeding!en alleen bij hoogdringende momenten).
Wij hebben zelf drie dochters (nu bijna dertigers) en wij hebben nooit onze kinderen in de opvang geplaatst, maar er steeds voor gezorgd dat iemand van ons beiden er was(ook als het moeilijk was), zelfs de grootouders hielden we erbuiten, het waren onze kinderen waar wij voor hadden gekozen dus was het onze plicht er voor te zorgen!

Door: Els

Els — Tue, 15 May 2007 07:03:42 +0000

Ik denk dat we hier 2 dingen door elkaar halen: jouw verhaal situeert zich al in de lagere school. Het nijpend tekort aan kinderopvang is voor kinderen die nog niet eens in de kleuterschool zitten. Je kan toch niet verwachten dat die op hun ééntje thuis zitten en het huishouden doen?
Bovendien is de maatschappij van 50 jaar geleden nu éenmaal niet deze van nu. En dat heeft inderdaad een grote invloed op hoe ouders hun kinderen willen en moeten opvoeden. En geloof me gerust, daar vragen ze niet altijd zelf om.

Door: Juvenalis

Juvenalis — Mon, 14 May 2007 08:45:50 +0000

Kinderopvang een probleem?
Ja misschien wel, ik ga terug in de tijd…

1955, Ik 7 à 8 jaar, vader werkte in Brussel moeder op fabriek in 2 ploegen, hoe ze het gedaan hebben kan ik nog niet begrijpen, maar ik ben groot geworden. het zal wel met de tijd te maken hebben zeker?

Vóór 1955 opgevangen? Ja, door een vriendelijke buurvrouw die ook nog werkte…opvang heel beperkt max.voor een paar uurtjes per dag.

Nogmaals hoe ze het deden snap ik nog niet?

En ja, vanaf mijn 7de ongeveer was ik een sleutelkind, dat is nu een verwijt geworden voor de ouders,is dit wel terecht?

De vakanties, als mama ‘den vroegen’ had en ze kwam s’middags thuis had ik het eten klaar staan voor haar, na een tijdje kon ze zelfs warm eten!
Als mama ‘den late’ had en papa kwam rond 19 uur thuis had ie ook zijn warm eten! (1955)
(het was geen haute-cuisine)

Ik liep niet de ganse tijd op straat, zou het ook niet mogen doen hebben…al had ik er wel de gelegenheid toe.(hoe zouden ze het geweten hebben?)

Lag het aan de waarden die meekreeg? of was het gewoon liefde voor mijn ouders, die wederzijds was, met de nodige stimmulanties!

Bedankt lieve buurvrouw, bedankt lieve mama en papa dat ik groot kon worden en voor jullie heb mogen zorgen!

En nu verwijt men de overheid dat er niet genoeg KINDEROPVANG is…begrijpen jullie dat?

Door: Bruno Lowagie

Bruno Lowagie — Sat, 12 May 2007 09:57:16 +0000

De oplossing is eigenlijk evident.
Bij mijn schoonbroer en schoonzus heeft mijn schoonbroer zijn professionele carrière een 5-tal jaar uitgesteld. Hij is 5 jaar huisman geweest om voor de kinderen te zorgen. Bij ons is mijn vrouw (burgerlijk ingenieur van opleiding) bewust niet gaan werken om voor de kinderen te zorgen.
Alleen jammer dat de politiek deze optie minachtend het conservatieve ‘vrouw aan de haard’ standpunt noemt. Er zijn maatschappelijk, pedagogisch,… nochtans niets dan voordelen aan als één van de partners thuisblijft.
Alleen financieel is het voor velen moeilijk, maar… tja, zolang de politiek zich blind blijft staren op de ‘hardwerkende Vlaming’ zal daar helaas niet veel aan veranderen.
Ik vind dat jammer. Het is niet omdat mijn vrouw niet ‘werkt’ dat ze geen werk doet. Als de school een handje hulp nodig heeft (begeleiding bij het zwemmen, bij een uitstap, voorbereiden van een activiteit), staat ze steeds klaar.
Maar nee hoor, door de bedrijfswereld noch door de politiek wordt zij als ‘hardwerkende Vlaming’ beschouwd. Gelukkig weten onze kinderen het te appreciëren.