RSS(K-RAA-K)³: voor muziekliefhebbers met een andere smaak
Eigenzinnig platenlabel en dito concertorganisator (K-RAA-K)³ bestaat 10 jaar en vierde dit het afgelopen weekend knarsend, piepend en met veel trompetgeschal in de Gentse Vooruit. Voor mij was (K-RAA-K)³ echter tot nu toe een –euh– barst in mijn cultuur, want hoewel de ‘gothic scene’ ook wel een natuurlijke biotoop is voor allerlei soorten experimentele muziek, had ik nog geen kennis gemaakt met deze organisatie, die een heel vernieuwende muziekcultuur propageert.
Het was best een aangename kennismaking, maar –toegegeven– niet-conventionele muziek durft wel eens wat van een mens te vergen…
Vrijdag 8 juni konden we in de Balzaal gratis kennis maken met allerlei nationaal en internationaal experimenteel talent. Opener van dienst was de Maldegemse freefolk-droneband Silvester Anfang met hun naar zwavel geurende postsatanische krautfolk. Tot mijn grote spijt ben ik pas halfweg hun optreden de broeierige balzaal binnengekomen, want de eindeloze psychedelische soundscapes waren wel spek naar mijn bek. Een bizarre zwart-withorrorfilm (naar verluidt van Turkse makelij) over een man in skeletpakje die vrouwen allerlei nare dingen aandoet, vormde de visuele ondersteuning van dit concert. Gelukkig! Wie namelijk laat toekwam in de Balzaal en de moed niet had om zich een weg naar voor te banen, kreeg de muzikanten, op de drummer na, zelfs niet te zien, want voor hen gold ‘the floor is the limit’. Hun zweverige muziek daarentegen steeg moeiteloos ten hemel.
Daarna vlijde ook de Fin Es zich met zijn keyboard neder op het podium (ik deed hetzelfde op de grond). De omschrijving ‘dromerige muziek en melodieuze poppy elektronica’ leek in het begin te kloppen. Het concert begon vrij toegankelijk met soundscapes die wel iets weg hadden van de new age van de Japanse synthesizervirtuoos Kitaro, maar ging al gauw uit de bocht, waardoor meteen duidelijk werd waarom ook Es in dit experimentele rijtje thuishoorde.
Met De Portables (foto) werd elektronica ingeruild voor gevarieerd gitaargeweld. Hun soundcheck staat alvast in mijn top vijf van grappigste en/of fijnste soundchecks, want met kreten als ‘chocola’ en ‘sssssssspaghetti’ weet je natuurlijk snel de aandacht van een culinaire en muzikale smulpaap als ik te trekken! Ze begonnen de set een beetje poppy, maar ontaardden als snel in heerlijk meeslepende psychedelische gitaarrock met hier en daar zelfs een vleugje dub. Bovendien deden de vier bandleden ook voortdurend aan instrumentenruil… veelzijdigheid troef dus.
Dat laatste kon niet echt gezegd worden van de Japanse afsluiter Maher Shalal Hash Baz (foto). Wat eerst leek op een hilarische soundcheck, bleek het optreden zelf te zijn.
Gitarist en vocalist Tori Kudo, die vervaarlijk over het podium snelde en met een theatrale sprong ieder nummer afbrak nog voor het goed en wel in ingezet was, was duidelijk de leider van dit bizarre sextet met trompettist Hiroo Nakazaki in een glansrol.
Maat, tempo en timing zijn relatieve begrippen voor de bandleden, die wel lijken te freestylen, ware het niet dat er dikke stapels notities en partituren voor hun neus liggen. Een bijzondere vermelding verdient ook de enigszins neurotische multi-instrumentalist van dienst, die zich onder andere bediende van flesjes, kapstokken, een zakdoek, een brandende lucifer en een handtas om zijn al dan niet denkbeeldige muziek aan het geheel toe te voegen. Als je hun muziek als veelbelovend wil omschrijven dan noem je het ‘een naïeve fusie van folk, pop, psychedelica, jazz en puur experiment’, maar het lijkt erop dat deze band zijn cultstatus verworven heeft doordat ze gewoon legendarisch slecht zijn. Met hun eerlijkheid en absurditeit weten ze hun publiek wel een tijdje in de ban te houden, maar na twintig minuutjes moest ik toch forfait geven en zo komt het dat ik ook de Syrische discobeat, Oezbeekse jumphouse en Singaporese smartlappen van DJ Islamabad en Dj Mohamed Ahmed Al Sadr aan mij voorbij heb laten gaan…
Zaterdag stond er immers nieuw ge(K-RAA-K)³ op het programma in de Theaterzaal van De Vooruit!
Zaterdag 9 juni opende Dean Roberts (foto) het betalende luik van het (K-RAA-K)³-festival in de Theaterzaal. Het kostte deze introverte Nieuw-Zeelandse singer-songwriter wel wat moeite om op zijn eentje met zijn akoestische gitaar de talrijk opgekomen liefhebbers van experimentele elektronica voor zich te winnen. Hij is zeker niet slecht in zijn genre, maar zou naar mijn gevoel beter tot zijn recht komen in het voorprogramma van andere ‘vertellers’ zoals Current 93, Nick Cave of Tindersticks. Zijn intimistisch optreden stond in schril contrast met de geluidsexploten van het trio Jac Berrocal (FR), Aki Onda (US/JP) en Dan Warburton (UK). Japanner Aki Onda is een onmiskenbaar elektronicagenie én verzamelaar van cassettebandjes die hij lustig manipuleert om er allerlei geluiden mee voort te brengen. De exuberante trompettist Jac Berrocal (foto) blaast alle lucht uit lijf en leden, terwijl Dan Warburton (foto) zich ontpopt tot een echte ‘violin violator’. Mochten er organisaties bestaan die opkomen voor de rechten van muziekinstrumenten, dan zaten Jac en Dan ongetwijfeld al jaren in de cel, maar één ding staat vast: het geheel wérkt.
(K-RAA-K)³ mag fier zijn dat ze één van de twee concerten van Nurse With Wound op het Europese vasteland op hun affiche wisten te vereeuwigen! Concerten van deze band zijn zeldzaam, dus dit was een uitgelezen kans om hen aan het werk te zien.
Het fascinerende aan Nurse With Wound is de ambachtelijke manier waarmee de vijf bandleden aan het knutselen slaan met computers, keyboards, mengpanelen en tal van vreemde attributen, om zo experimentele elektronica écht live te produceren.
Ze namen het publiek mee op één lange reis doorheen abstracte industrial, zweverige soundscapes, repetitief minimalisme en avant-gardejazz.
Een lichtshow was er niet, maar tijdens het hele concert waren er caleidoscopische projecties van vrouwelijk naakt, die wel sfeervol en kunstzinnig, maar helaas weinig gevarieerd waren.
Het instrumentale overwicht werd twee maal doorbroken door de fulminerende David Tibet met stemvervormer en ook al verkies ik Tibet in zijn normale doen als Current 93-frontman, zijn inbreng zorgde volgens velen voor een welgekomen vocale afwisseling. Voor mij was het muzikale hoogtepunt van de avond echter de passage waarin Jac Berrocal vocalen en trompetgeschal voor zijn rekening nam en twee muzikanten de spaken van de omgekeerde fietsen op het podium ‘bespeelden’. Wanneer goochelaars hun ‘trucs’ uitleggen, verdwijnt de magie, maar wanneer er met klank gegoocheld wordt, is het net indrukwekkend om te zien op welke manier deze klank nu net tot stand komt. Het was dan ook jammer dat de bandleden achteraan op het schaars verlichte podium stonden, zodat het publiek niet altijd goed kon volgen wie wat deed en vooral hóe, maar –laat dat duidelijk zijn– het gaat hier om een luxeprobleem!
© 2007 GENTBLOGT VZW
ik vond die gasten van sylvester anfang ook nog het beste, jammer dat hun soundtrack bij die zwart-witte stomem film ten einde was, voor de film ten einde was, of heb ik niet goed gekeken de laatste minuten omdat jullie met drank afkwamen?
die fin ES heeft te lang op de bevroeren meren van karelia rondgetsjoold medunkt…
portables vond ik idd heel gevarieerd dus van oerslecht tot hé, dat valt best wel mee :-)
die jappen waren knotsmaf…doet me denken aan japanse grindcore: songs van enkele seconden lol
ik snap ook niet goed wat die kwamen doen en hoe lang ze daar nog mee weg komen…potsierlijk toen ‘m spoken word-achtige dingen murmulde in het japans :D
en ik heb dus zaterdag wel iets gemist blijkbaar :p
Na een beetje Sylvester anfang zijn we naar beneden in het kaffee iets gaan drinken om terug te keren voor De Portables, die ik toch wel weer goed vond.
Mja, ik kan me nogal volledig vinden in het verslagje van Julie : Silvester Anfang geruggensteund door oriental horror uit de oude doos vond ik zeer te smaken, Es was best ok maar ik vermoed dat ik toen niet erg aandachtig moet zijn geweest, de Portables had ik nog nooit live meegemaakt en dat viel tegen noch mee en Maher Shalal Hash Baz tenslotte … tja, ik kende ze van op cd, en daar wérkt het rommelige psychedelische folky spelletje wel, en hebben ze zelfs mooie melodieën, maar dit optreden was wat mij betreft echt een aanfluiting, hoogstens een paar minuten grappig als rariteitenkabinet, maar langer dan een kwartier hield ik het niet uit, en ben dan ook maar afgedropen. Maar het was gratis, dus ik zou niet durven klagen, dat spreekt. Haha.
Dag twee dan, betaaldag. Hoewel ik enkel voor Nurse with wound kwam, was ik toch ook wel benieuwd naar de andere twee acts, en ik was dan ook maar een beetje te laat voor Dean Roberts. Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat de man een beetje verkeerd geprogrammeerd stond, en dat reacties van het publiek – dat voor het leeuwendeel toch wel voor NWW kwam – toch nogal lauw waren. Ten onrechte leek mij, graag een herkansing in ander gezelschap, de suggesties van de recensente lijken me wel geschikt.
Het trio dat op de Nieuw-Zeelander volgde zag er nogal lachwekkend uit, maar mijn sceptisisme bleek onnodig : een uitdagend en geestesverruimend optreden, en dat is net wat ik zocht.
Steven Stapleton van NWW had ik in de gangen van de Vooruit al herkend aan zijn karakteristieke sik, de mens stond daar heel braafjes zijn werk aan de man / vrouw te brengen, en dat deed ie ook heel beleefd, absoluut geen kapsones, zoals het een beetje geitenboer betaamd (Berrocal daarentegen, die er toen ook net bij kwam staan en deed alsof hij Stapleton niet herkende, leek me een eerste klas arrogante blaas). Op het podium eigende Steven zich ook al een eerder bescheiden plaatsje tussen de anderen op, ‘nam genoegen’ is eigenlijk een juister werkwoord. Maar soit, ik bazel teveel. Nurse with wound was fantastisch, zowel mét als zonder David Tibet, en ik heb op het einde gevloekt dat iemand anders uit het publiek sneller was dan ik en zich de verfrommelde tekstvellen van Tibet heeft toegeëigend … fukkeduk !