Puppetbuskersfestival 2007, dag 1

zaterdag 14 juli 2007 23u29 | San (tekst), Charles Strijd (beeld) | 1 reactie
Trefwoorden: EFTC, figurentheater, Gentse Feesten, Puppetbuskers.

Vandaag was het eindelijk zo ver: de start van de Gentse Feesten en meteen ook de start van het Puppetbuskersfestival.

Net zoals vorig jaar (een twee drie vier vijf) zullen de kinderen en ik ons beste beentje voorzetten om jullie zo vlug mogelijk in te lichten over de verschillende groepen—maar in tegenstelling tot vorig jaar zullen de artikels dit jaar vergezeld gaan van prachtige foto’s, geleverd door niemand minder dan Charles. Behalve artikels van mij, mag u ook uitkijken naar de artikels van Veerle die fotografisch zal bijgestaan worden door Kathleen: dit jaar hebben we de groepen verdeeld om u zo veel mogelijk kans te geven ze alsnog te gaan bekijken.

Voor de duidelijkheid geven wij jullie van elke voorstelling nog eens de data en uren mee: ze zijn sinds de publicatie in het programmablad gewijzigd, en het zou jammer zijn als u op de verkeerde plaats of het verkeerde uur naar een voorstelling zou gaan.

Dit gezegd: vooruit met de geit!

We konden al drie groepen zien tijdens de openingsstoet, twee daarvan zelfs eigenlijk uitsluitend tijdens de parade. Vooruit met de Kuit (België) brachten een leuke fanfare-majorette-tocht, en Mouton de Vapeur lieten drie ‘gedrochten’ paraderen: Les Quietils.

Het eigenlijke startschot dit jaar was de voorstelling Aloha He op het Emile Braunplein, door de Duitse groep Altegro. De titel roept al meteen beelden op van witte stranden, wuivende palmen en blauwe oceanen. In deze voorstelling beperkt de groep zich tot de oceaan. Het is een eenvoudig gegeven: een man roeit de zee op om te gaan vissen. Hij krijgt het gezelschap van een vogel die zijn vis wil stelen en later van een haai die zijn boot aanvalt. De details bespaar ik u verder zodat u zonder te veel voorkennis nog van één van de volgende voorstellingen kan gaan genieten, want genieten is het echt.

Er wordt niet gesproken tijdens deze voorstelling, zodat zelfs de kleinsten er van kunnen genieten. Zowel de marionetten als het decor zijn prachtig, de begeleidende muziek en geluidseffecten roepen de juiste sfeer op, en het hele verhaaltje houdt je van begin tot einde geboeid. Een aanrader dus.

Nog te zien op zondag 15/7 om 14u30 in de Trommelstraat en om 17u in het Vredeshuis, op maandag 16/7 om 15u in Scheldeoord en om 17u45 op het E. Braunplein, op dinsdag 17/7 om 15u op de Alcatelsite (Rabot) en om 18u op het E. Braunplein.

We verplaatsten ons daarna naar de tribune ernaast om te kijken naar Post-Scriptum, van het Belgische Lorgnette. We kregen te horen dat ze het verhaal van Roodkapje zouden brengen, maar dan op een eigenzinnige wijze. En laat dat precies zijn wat we kregen.

De voorstelling kwam wat traag op gang: bij wijze van inleiding werd (een heel klein deeltje van) het decor opgebouwd. Ergens was het wel interessant, want het gaf al een indruk van welk soort voorstelling het zou worden, maar voor mij mocht het wel iets minder lang duren. De poppen waren zeer origineel: ingenieus gemaakt, en op het lichaam van de artieste ‘gemonteerd’. Eens de introductie voorbij was werd het een zeer leuke en boeiende voorstelling, met de nodige humor gebracht: zo keek de artieste regelmatig in ‘haar’ sprookjesboek om te weten hoe het verhaal nu verder ging. Gaat dat zien.

Nog op zondag 15/7 om 15u op het E. Braunplein en om 15u45 in het EFTC, op maandag 16/7 om 15u op het E. Braunplein en om 17u45 in het EFTC, op dinsdag 17/7 om 15u in Sint-Amandsberg en om 17u15 op de Kalandeberg.

We kregen opnieuw kregen we een tiental minuten pauze—tijd om van tribune te veranderen voor de derde voorstelling van de dag: de Musical Puppet Show van Pane Temov (Macedonië).

Helaas: de voorstelling kon mij niet boeien. Het deed me denken aan de officieuze straattheaterfestivalartiesten, die een show brengen met een mengeling van kleine goocheltrucs, iets met knotsen met vuur, een beetje muziek, mensen uit het publiek uitgenodigd om als rekwisiet te dienen. Dat zat allemaal ook in deze voorstelling, maar deze voorstelling was niet àf, niet vloeiend. Het was eerder hakkelend en eigenlijk wel flauw. De enige toegifte aan het puppet-gedeelte van het festival leek wel dat deze artiest iets deed met marionettenpoppen. Helaas: de poppen waren slecht gemaakt, en zowel de bediening ervan als de show errond lieten te wensen over. We hebben de finale met vuur gemist, geheel zonder spijt overigens, wegens dat het ons niet meer interesseerde en we liever de voorstellingen in het EFTC gingen bekijken.

Ter verdediging van de man: hij had énorm veel technische problemen. Zijn micro viel constant uit, de muziek die hij gebruikte bij zijn poppen ging aan/uit/aan/uit en op technisch vlak leek alles te mislukken. Ik persoonlijk denk dat zelfs als alles vlot verlopen was, dat we nog niet tot het einde waren gebleven.

Nog te zien op zondag 15/7 om 15u in het EFTC en om 18u op het E. Braunplein, op maandag 16/7 om 17u in het Vredeshuis ~~en om 18u in de Veldstraat~~, op dinsdag 17/7 om 16u30 in de Veldstraat, op woensdag 18/7 om 15u in het EFTC, op donderdag 19/7 om 16u30 in het EFTC, op vrijdag 20/7 om 14u in het EFTC en op zaterdag 21/7 om 16u30 in het EFTC.

Vóór het einde van de voorstelling op het Braunplein hebben we ons dus gehaast naar het centrum van het Puppetbuskersfestival, het EFTC, om de voorstelling van de Companhia Marimbondo uit Portugal te gaan bekijken. Circo Maximo is een mini-voorstelling in die zin dat de voorstelling gebracht wordt in een mini-circustent waar amper zes mensen tegelijk kunnen zitten. En dat ze uiteindelijk maar een goede tien minuten duurt. Om te kunnen gaan kijken moet je een kaartje bemachtigen, en om dat kaartje te kunnen bemachtigen moet Lady Luck aan je zijde staan: vóór de voorstelling komt de ‘directeur’ rond met een soort geluksrad. De kleuren op het rad zijn rood en blauw, als je aan het rad draait en het staat stil op een blauw vakje, krijg je een kaartje. Staat het stil op een rood vakje, dan krijg je een bananensnoepje.

Uw reporter van dienst had pech: ik kwam uit bij de rode wijzer. Alhoewel, pech: het snoepje heeft gesmaakt. Mijnheer de fotograaf had meer geluk: hij kon een kaartje bemachtigen, net zoals (gelukkig) mijn collega-reporter Veerle. Een verslag van de show zal u dus zo spoedig mogelijk krijgen, maar ik heb nu al horen zeggen dat het meer dan de moeite waard is.

Probeer uw geluk dus uit op zondag 15/7 om 15u30 in het Parkcafé (Mariakerke), op maandag 16/7 om 14u30 in het EFTC, op dinsdag 17/7 om 14u30 in de Trommelstraat, op woensdag 18/7 om 15u30 op het E. Braunplein, op donderdag 19/7 om 15u op de Alcatelsite (Rabot), op vrijdag 20/7 om 15u, om 16u30 en om 17u30 in het EFTC. Ik weet dat ik het alleszins nog eens zal proberen.

De laatste voorstelling van de dag was van de Poolse Piotrowski. Hij bracht Amen, een voorstelling waarin de ‘poppen’ werden voorgesteld door verweerde stukken hout, houten kruisen, houten planken en nog een aantal niet-houten atributen. Een zware voorstelling ook, gesproken in het Frans, waarover moeilijk iets te vertellen valt zonder het hele stuk te verklappen. Het is zeer emotioneel geladen en niet echt geschikt voor kinderen. Niet in de zin dat er ongehoorde dingen komen voor de kinderen, maar eerder in de zin dat er de taalbarrière is én dat de inhoud zeer zwaarmoedig en gecompliceerd is. Voor volwassenen toch wel de moeite waard.