<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" 	>
<channel>
	<title>Reacties op: Jazz is (ook) een drumsolo</title>
	<atom:link href="http://www.gentblogt.be/2008/03/22/jazz-is-ook-een-drumsolo/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.gentblogt.be/2008/03/22/jazz-is-ook-een-drumsolo</link>
	<description>Gent blogt</description>
	<lastBuildDate>Fri, 10 Feb 2012 00:05:23 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.0.2</generator>
	<item>
		<title>Door: Ferdinand</title>
		<link>http://www.gentblogt.be/2008/03/22/jazz-is-ook-een-drumsolo#comment-194657</link>
		<dc:creator>Ferdinand</dc:creator>
		<pubDate>Mon, 24 Mar 2008 19:23:30 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.gentblogt.be/2008/03/22/jazz-is-ook-een-drumsolo#comment-194657</guid>
		<description>Een prachtig concert van wat je het Clusone 3 voor de 21ste eeuw zou kunnen noemen. Hoewel, het voelde wat dubbel. Ik miste Ernst Reijsiger, en was wat teleurgesteld door het gebrek aan engagement en prikkeling van de wat tamme accordeonist. Maar de ronduit hemelse toon en de bedrieglijk bedaarde inventiviteit van Michael Moore en de onweerstaanbare swing en het ontwapenend charisma van Bennink verbazen keer op keer. Nog geen trio inderdaad, dat ben ik het met de recensent eens, maar ik zag de verhoudingen in deze muziek merkwaardig genoeg totaal anders; Moore en Bennink zijn aan elkaar gewaagd en tillen het niveau de hemelen in, maar het is nog wat wachten op iemand van hun kaliber die het evenwicht in dit trio kan herstellen. Holshouser viel voorlopig wat licht uit.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Een prachtig concert van wat je het Clusone 3 voor de 21ste eeuw zou kunnen noemen. Hoewel, het voelde wat dubbel. Ik miste Ernst Reijsiger, en was wat teleurgesteld door het gebrek aan engagement en prikkeling van de wat tamme accordeonist. Maar de ronduit hemelse toon en de bedrieglijk bedaarde inventiviteit van Michael Moore en de onweerstaanbare swing en het ontwapenend charisma van Bennink verbazen keer op keer. Nog geen trio inderdaad, dat ben ik het met de recensent eens, maar ik zag de verhoudingen in deze muziek merkwaardig genoeg totaal anders; Moore en Bennink zijn aan elkaar gewaagd en tillen het niveau de hemelen in, maar het is nog wat wachten op iemand van hun kaliber die het evenwicht in dit trio kan herstellen. Holshouser viel voorlopig wat licht uit.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>

