Gentblogt

Cocktails – gemaakt en gesmaakt in Gent

zaterdag 26 juli 2008 15u42 | Redactie | 3 reacties
Trefwoorden: cocktails, drank, lekkerste.

Ik wil niet in herhaling vallen, vorig jaar hadden we al een bescheiden bijdrage over een aantal cocktailbars op de Gentse Feesten. Naar aanleiding van een aantal suggesties en reacties, breien we daar dit jaar met veel plezier een vervolg aan. We gaan vooral voor de Cubaanse klassiekers, met links en rechts een klein variantje. En zoals altijd zijn we streng, maar rechtvaardig.

Zonder enige twijfel hebben we geen ongelijk als we beginnen met de Cuba Libre, de gemakkelijkste van allemaal om zelf te bereiden. Hoe? Ah, simpel: een ijsblokje of drie-vier, daarbovenop limoensap (niet té veel, een bodempje is genoeg, afhankelijk van je eigen smaak), en dan grofweg 1/3 bruine rum (bijvoorbeeld Havana Club Añejo Especial; of Añejo 7 anõs, van zeven jaar oud dus) en 2/3 cola.

Beetje afwegen hoe strak je de rum wil laten doorsmaken, anders moet je maar een beetje goochelen met de verhouding. Tip voor de cola light of zero adepten onder ons: vervang eens gewone cola door light of zero respectievelijk, en geniet er van!

In Club Central maken ze er in elk geval geen probleem van om een Cuba Libre met cola light te bereiden. Wij proefden verder een overheerlijke Cuba Libre in de Pantomiene op de Vlasmarkt, bereid met Pampero Rum. Ik had er tot voor een paar dagen nooit van gehoord, maar het blijkt een Venezolaanse rum te zijn; waarschijnlijk genoemd naar het gelijknamige Marva-liedje (‘k Voel mij vandaag zo oem-pala-Pampero…). Maar we vonden hem op meerdere plaatsen langs onze ommegang (Casa Rosa, Bal Infernal). Trouwens, een Cuba Libre bereid met Pampero, is dat dan geen Venezuela Libre? Chavez en Castro kunnen het toch goed met elkaar vinden, dus…

De tweede superklassieker is ook één van Hemingways favorieten: de Mojito. Op deze Gentse Feesten kan je’m zo ongeveer overal krijgen. Normaal gooi je er eerst munt, sap van een halve limoen en een lepeltje rietsuiker in. Vermaal alles met een stamper, daarna komen de ijsblokjes erbij (drie of vier maximum, zou ik zeggen) en 50 ml rum (bij voorkeur añejo 3 años, 3 jaar oud – dit is van die lichtgele rum).

Leng aan met spuitwater, even roeren om de suiker op te lossen en een takje munt ter garnering maken het af. Hoogstwaarschijnlijk zal op z’n minst de finishing touch overal iets anders zijn. Ikzelf crush er bijvoorbeeld een halve limoen in z’n geheel bij, en niet alleen het sap, dat maakt het een beetje intenser van smaak.

Eerlijk gezegd: het is goed tot uitstekend gesteld met de Mojito’s op de Gentse Feesten. Eén uitzondering is deze die ik geproefd heb in Squeeze in de Sint-Jacobsnieuwstraat. Wat die vent erin gekapt heeft, was volgens mij geen rum maar een oplossing van PVC buizen en white spirit. Althans, zo smaakte het. Geen smaak te bespeuren van de munt en de limoen, ofschoon deze er weldegelijk in waren. Maar de alcoholvrije cocktails, onder anderen op basis van aardbeiensap, zijn in dat barretje dan weer wél dik aan te raden; ideaal dus voor een afsluiter zonder alcohol op weg naar huis.

Verder krijgt de Mojito van het cocktailkraampje van Casa Rosa in de Kammerstraat vijf dikke sterren, al was het maar omdat de uitbater ons kwam vragen of hij niet te zoet of te zuur was. Na wat gegoochel met limoensap en suiker alnaargelang de persoonlijke smaak, waren we dus in staat elk onze perfecte Mojito te consumeren. Het is ook meermaals gebleken dat de smaak van twee Mojito’s zelden identiek is, ook al worden ze samen besteld. Dat we dus naar eigen smaak mochten afwerken, was mooi meegenomen.

Even verderop, aan Bal Infernal, smaakt mijn Mojito in het begin wat brak. De ober maant mij aan met het bijgeleverde stokje te roeren, hoewel ik doorgaans aanneem dat dat al gebeurd is door de mixer zelf. Hoedanook, de smaak verbetert zienderogen; niets meer op aan te merken.

Aan het gezellige terrasje van Club Central tenslotte krijgt één van mijn panelleden een naar zijn smaak nogal zoete Mojito geserveerd, maar ook hier mogen we de cocktail als zeer geslaagd catalogeren.

Een Daiquiri – another Hemingway favourite – maakt men met rum (añejo van 3 jaar is meest aangewezen), limoensap en ijs, meer niet. En eigenlijk hoort er ook een scheutje Maraschino bij; dat is van die bitterzoete, heldere likeur op basis van marascakersen. De bereidingswijze is cruciaal: het moet in de blender zodat het ijs gemalen wordt en de cocktail er zo een beetje visceus uit komt. Dus serveer een Daiquiri zéker niet met blokjes ijs, dat is doodzonde!

In de Pantomiene was het van dat. Weg sensatie, maar – eerlijk is eerlijk – hij is wél lekker van smaak! Bij Club Central hebben ze niet alleen de klassieke Daiquiri zoals hierboven beschreven, maar ook nog twee overheerlijke varianten met aardbei (Fresh Daiquiri) en banaan (Banana Daiquiri). Alles aan €7, en u krijgt ‘m geserveerd in een mooi Havana Club bekertje met dito rietjes en roerstokje – ideaal voor souvenirjagers. Het zijn niet de goedkoopste van Gent, maar zonder meer benaderen ze de perfectie. En vooral de Banana Daiquiri heeft mij doen wegdromen naar tropische oorden. Die kwetterende papegaai zat er misschien ook voor iets tussen. Hij smaakte fris en overheerlijk (de cocktail, niet de papegaai)!

Een overzichtje van de andere cocktails dan.

In de Pantomiene hebben ze lekkere Bananarama, heerlijk sterke Tequila Sunrise en ook de huiscocktail Pantomiene met Pisang, gin en fruitsap kon op veel bijval rekenen.

Op Polé Polé hebben ze nog de Zouzou (wodka, Passoa en sinaasappelsap): voor de liefhebbers zou ik zeggen; want helemaal iets anders dan rumcocktails. De Sunshine smaakt er nogal flets en ikzelf beperk mij wegens kleine break tot een cola. Op tijd en stond eens een niet-alcoholisch drankje ertussen is broodnodig…

Nog een dikke aanrader is de Piña Colada (rum, coco cream, ananassap) bij Club Central.

Bij Bal Infernal smaakt de Caipirinha iets té verdacht naar Mojito (was de cachaça op en hadden ze dan maar rum gebruikt?), maar de Tequila Sunrise was best te pruimen.

En in het Baudelopark tenslotte smaakt de Red Passion een beetje Troela-achtig, maar voor wie van Troela houdt is daar dus niets mis mee. De sangria is er wel superstraf, opletten dus als je nog moet rijden! En ik, ik smokkel er een glaasje cava in.

Zo, beste mensen. Denk nu maar niet dat mijn lever helemaal kapot is, of dat ik in m’n uppie in de stad ben gaan rondstruinen op zoek naar cocktails. De bevindingen van hierboven zijn verzameld op verschillende avonden met verschillende mensen. Heb je elders nog andere lekkere of krankzinnig wijze cocktails geproefd; of weet je nog een andere manier om een aantal van bovenstaande cocktails te bereiden, laat het gerust weten in een reactie hieronder. Dan proberen we die later op het jaar eens uit.

Schol.

© 2008 GENTBLOGT VZW