RSSBollywood Movie Festival: Pardes – Parineeta – Page 3
In het kader van Accenta, beter bekend als de Jaarbeurs in Flanders Expo, waarvoor India dit jaar als gastland werd geselecteerd, programmeert Kinepolis Gent nog tot vrijdag 19 september elke avond een Bollywood film. Films uit Bollywood, het Hollywood van Bombay (Mumbai), centrum van de Indische filmindustrie, zijn typisch gekenmerkt door romantische lang uitgesponnen verhalen (meestal drie uur!) met veel zang en dans.
Maandag kregen we met Pardes (“Buitenland”) uit 1997 van Subhash Ghai zo’n typisch staaltje Bollywood drama. De film vertelt het verhaal van Kishorlal, een rijke NRI (Non Residential Indian) uit de VS, die terugkeert naar India om een bruid te vinden voor zijn verwesterde (lees: gecorrumpeerde) zoon Rajiv. Hij vindt zijn ideale schoondochter in Ganga, zowaar de belichaming van de ideale Indische vrouw: mooi, vroom en onschuldig. Kishorlal’s pleegzoon Arjun, gespeeld door India’s favoriete ster Shahrukh Khan, bemiddelt tussen Rajiv en Ganga. Ganga reist naar de VS waar ze al gauw inziet dat Rajiv niet de man is die Arjun haar had beschreven: Rajiv rookt, drinkt, en houdt er een Amerikaans minnares op na. Wanneer Rajiv Ganga tijdens een trip naar Las Vegas probeert te verkrachten, zoekt zij haar toevlucht bij Arjun en keert met hem terug naar haar familie in India. Wanneer zij thuis aankomt, wordt zij allesbehalve met open armen ontvangen. Rajiv had immers het bericht de wereld in gestuurd dat Arjun en Ganga een geheime relatie hadden en dat ze daarom samen naar India waren gevlucht. Rajiv en zijn vrienden, die het koppel achterna reisden, vinden Arjun en slaan hem in elkaar. Uiteindelijk komt de waarheid aan het licht en Kishorlal beseft dat niet zijn zoon Rajiv, maar zijn pleegzoon Arjun de goede man is voor Ganga en geeft hen zijn zegen om te trouwen. Pardes is een typische onderhoudende Bollywood film, die dankzij de nogal chauvinistische saus misschien wat moeilijker te smaken is voor een niet-Indisch publiek, maar weliswaar een mooie soundtrack heeft waarvan “I love my India” nog dagenlang blijft nazinderen.
De volgende dag werd ons met Parineeta (“Getrouwde vrouw”) uit 2005 van Pradeep Sarkar een naar Westerse standaarden iets makkelijkere film voorgeschoteld. Parineeta speelt zich af in Calcutta, anno 1962, waar Shekhar en zijn buurmeisje Lolita samen opgroeien in een mooie upper class stadswijk. Met de jaren groeit hun wederzijdse liefde. Wanneer Lolita’s vader een lening aangaat bij Shekhar’s vader en niet in staat is die terug te betalen, verzuurt de relatie tussen de families. Een huwelijk van Lolita met de industrieel Girish (gespeeld door Bollywood bad boy Sanjay Dutt) lijkt de enige uitweg voor haar familie om hun huis niet te verliezen. Lolita’s familie reist halsoverkop naar London waar de ceremonie zou worden voltrokken. Dit alles vindt plaats terwijl Shekhar zijn vaders theeplantages in Darjeeling inspecteert. Wanneer Shekhar terugkeert en het nieuws van Lolita’s huwelijk verneemt, besluit hij zelf zo vlug mogelijk te trouwen met socialite Gayatri. Lolita’s familie keert terug op de dag van Shekhar’s huwelijk. Voor de ceremonie brengt Girish de bruidegom een bezoek en laat vallen dat hij uiteindelijk niet met Lolita, maar met haar jongere zus Koyal is getrouwd, omdat Lolita’s hart aan een ander toebehoort. Lolita en Shekhar worden herenigd en trouwen, tegen de zin van Shekhar’s vader, maar met goedkeuring van de andere familieleden.
De derde film van het Bollywood Movie Festival was Page 3 uit 2005 van Madhur Bhandarkar. De film werpt een kritische blik op de fake glitter and glamour van Bollywood door de ogen van journaliste Madhvi, die verslag geeft van de dagelijkse party’s van de Bombay high society, gepubliceerd op de derde pagina van de krant. Op een dag ontmoet ze Gayatri, een jonge actrice uit Delhi die haar kans wil wagen in de filmindustrie. Naïeve Gayatri wordt zwanger van de bekende acteur Rohit Kumar en wanneer die haar plots links laat liggen, doet zij een zelfmoordpoging. Onthutst door de normen van de Bollywood high society besluit Madhvi niet langer deel te willen uitmaken van de mallemolen. Samen met collega-journalist Vinayak Mane legt ze zich toe op misdaadjournalistiek. Wanneer het opvolgen van een kinderhandel- en pedofilienetwerk haar terugvoert naar de Bollywood society, schrijft ze een vernietigend artikel over één van de belangrijkste financiers van de filmindustrie die ze op heterdaad betrapte met enkele jongentjes uit een weeshuis. Ze krijgt hiervoor echter zonder pardon de bons van haar redacteur. Met moeite krabbelt Madhvi terug overeind en vindt uiteindelijk een nieuwe job, als Page 3 journaliste bij een andere krant. De film eindigt met de wijze, idealistische woorden van Vinayak Mane: “Je kan het systeem slechts veranderen als je zelf in het systeem zit”. Page 3 is in vele opzichten een buitenbeentje. Toeschouwers die kwamen voor zang en dans in een luchtig verhaal, waren eraan voor de moeite. Maar precies omdat Page 3 ook de schaduwzijde van de filmindustrie, haar alom bekende corruptie en linken met de Bombayse onderwereld aankaart, past deze film uitstekend in het kader van het Bollywood Movie Festival.
En het is nog niet gedaan!
Donderdag wordt The Making of Mahatma (1996) vertoond, een Indisch-Zuidafrikaanse coproductie van Shyam Benegal over het jonge leven van Mahatma Gandhi in Zuid-Afrika. De film is gebaseerd op het boek “The Apprenticeship of a Mahatma” door Fatima Meer. Vrijdag draait de klassieker Bobby (1973) van de legendarische regisseur Raj Kapoor. De film is een Indische versie van Romeo en Julia en handelt over twee verliefde tieners van een verschillende sociale klasse en religie: Raj Nath (gespeeld door Raj Kapoor’s zoon Rishi), de zoon van een rijke zakenman, en Bobby (debuut van Dimple Kapadia), dochter van een arme Christelijke visser.
U kan deze films komen bekijken op donderdag en vrijdag om 19.30 in Kinepolis Gent. Tickets kosten 5,50 Euro.
© 2008 GENTBLOGT VZW
yo ea, mooi gedaan! ge kunt beter schrijven dan je denkt! merci voor je inzending!
tuuten uw oren van al dat schril bollywood gezang nog niet?