Centraal in het verhaal staat de familie Debruycker. Papa Jan (Stany Crets), zijn vrouw Clara (Tine Bertels), opa (Michel Van Dousselaere) en hun vrijgevochten dochter Germaine (Evelien Bosmans) wonen in een krakkemikkig citéhuisje van de fabriek. Mondje (Rik Verheye) is een goeie vriend van Jan en werkt net zoals bijna heel het dorp in de fabriek. Zijn dochter Alice (Clara Cleymans) is de beste vriendin van Germaine en samen werken ze in de GB in Mol als kassierster.

Germaine profiteert van het leven, het is een zelfbewuste eigenzinnige jonge vrouw die zich probeert los te rukken uit het milieu waarin ze vastzit. Het verhaal van de staking wordt ook deels verteld via haar beleving van de feiten.
In de fabriek is er grote onrust. De vakbonden, met onder anderen Marcel (Axel Daeseleire), komen in conflict met de arbeiders, zoals Kris (Tom Dewispelaere). Het gaat er hard aan toe tot Piet (Lucas Vandeneynde) het voortouw neemt en de leider van de wilde staking wordt. Een staking die gedoemd is om te mislukken. De eisen zijn te hoog, er worden geen premies uitgekeerd, vele arbeiders komen niet rond en moeten het in theorie snel opgeven, wil er letterlijk nog brood op de plank komen. Maar dat is buiten de sociale cohesie, de solidariteit en de volharding van de stakers gerekend.
Wanneer ook linkse studenten uit Leuven hun solidariteit komen betuigen, en een van hen een ex-klasgenoot van Germaine blijkt te zijn, wordt ook haar wereld op zijn kop gezet.

Frank Van Mechelen weet de verhaallijn van Germaine en de student Lucas, haar relatie met Alice en de staking heel goed te combineren, net als de stevige meningsverschillen, twijfels bij Jan zelf. Opa vindt de staking een schande, Clara weet in den beginne ook niet wat het allemaal moet betekenen, Jan zelf wordt bovendien nog eens door zijn collega’s onder druk gezet, en de studenten zien in hem de perfecte tussenpersoon tussen hen en het proletariaat. Die tegenstelling tussen het romantische beeld dat de studenten hebben en de rauwe werkelijkheid waarin de arbeiders zich proberen te handhaven, is knap uitgewerkt. Het is iets wat ook Germaine in haar relatie met Lucas maar al te zeer aanvoelt en dat haar enorm frustreert.

De acteerprestaties zijn ronduit schitterend. De staking wordt geen moraliserend betoog, er wordt niets met stevige stroop ‘oversmeerd’, het is enorm goed uitgebalanceerd. De kijker voelt mee met Jan die, onder druk van zijn familie, in feite niet echt veel voelt om te staken, maar tegelijk voelt de kijker Jan aanvankelijk ook deels aan als een lafaard en ook zijn evolutie. Tine Bertels als vrouw achter de man, als echtgenote en als moeder, komt enorm naturel over. De arbeiders zelf, met hun ruwe harige koppen, de jaren zeventig, prachtig in beeld gebracht, alsook de frivole kleurige kleedjes van de dames. Om maar van het oude GB-logo te zwijgen of die grote ronde Dash-tonnen, waarin mijn moeder indertijd onze legoblokken en ander speelgoed opborg. En tijdens logeerpartijtjes bij de oma piste ik nog in een identieke pispot.

Een openbaring is Evelien Bosmans. Dit jonge talent dat we vooral kennen uit de serie Rang 1, overtuigde me daar niet, wegens een nogal aanstellerige seutenrol, maar hier zet ze als Germaine een ongelofelijk sterk karakter neer, charmerend, overtuigend en vooral een personage dat alle clichés die de studenten hebben over ‘het proletariaat’ ontkracht met haar wilskracht, eigenzinnigheid, haar besef en haar dromen.

De cameo’s die Frank Van Mechelen in zijn film steekt, zijn ook een leuke vondst.

Groenten uit Balen, nog steeds in de zalen.

Het hoge noorden mag tegenwoordig hoge toppen scheren met hun crimi-reeksen, bij mij hebben ze al langer een plaats veroverd voor de manier waarop ze er in slagen om relaties en verhoudingen tussen personen te verfilmen. Niet zelden zijn ze hart, zelfs bij romantische films is er altijd dat scherpe kantje. In het geval van The King of Devil’s Island had ik gewaarschuwd moeten zijn. De film is gebaseerd op historische feiten in een brute instelling voor jonge boefjes begin vorige eeuw op het Noorse eiland Bastøy. De jongens die terechtkomen in het heropvoedingsinstituut Bastøy zijn tussen de 11 en 18 jaar. Soms crimineel, soms alleen maar straatarm en afgeschreven. Het instituut wil hen opnieuw hun plaats leren kennen in de maatschappij: onderaan de sociale ladder. Via noeste arbeid en onthouding van allerlei genotsproducten wordt hen de nodige nederigheid en gehoorzaamheid bijgebracht. Erling is 17 jaar oud als hij in het instituut arriveert. Hij maakt indruk bij de andere jongens door zijn halsstarrige houding. Al snel zien ze hem dan ook als leider. Al is het enige wat Erling interesseert: ontsnappen en wel zo snel mogelijk. Tegen wil en dank wordt hij echter meegesleept in de gebeurtenissen.

De film is wat mij betreft een absolute aanrader. Na het zien waren we heel stilletjes met ons vieren. We wisten niet goed wat te zeggen. We keken elkaar aan en knikten alleen maar. Echt een film om sprakeloos van te worden. Omwille van het sterke verhaal en het feit dat het echt gebeurd is, maar ook omwille van de manier waarop het verfilmd is. We zien het eiland in de winter, in grijze en bruine tinten. Je voelt letterlijk de koude en de ontbering van het scherm afkomen.

En dan zijn er de acteurs. Stellan Skarsgård is ongetwijfeld niet echt een onbekende, zeker na zijn rol in Pirates of the Caribbean. Hij schittert in zijn rol als autoritaire directeur. Maar ook de jongens zijn heel sterk. De manier waarop je met hen meeleeft, de vernedering voelt en de kleine vreugde wanneer het eens mee zit. Samen zorgen ze voor anderhalf uur kippenvel en je adem inhouden. Het is dan ook niet te verwonderen dat de film zwaar in de prijzen viel tijdens de Amanda Awards, de hoogste Noorse filmonderscheidingen.

The King of Devil’s island, te zien in Studio Skoop, Sint-Annaplein 63, Gent

Tony (Kevin Janssens) is een verkoper bij Com.Sales, zijn baas lanceert net op het moment dat Tony met zijn schoonfamilie naar de Ardennen wou een wedstrijd waar zijn job van afhangt. Ze moeten tegen zondagavond zoveel mogelijk Porki’s verkopen. Een porki is een mechanisch varken dat de voortplanting bij echte varkens stimuleert. Tony kan niet anders dan meedoen met de wedstrijd en met zijn roze camionette en Porki vertrekt hij richting de Westhoek. En dan gebeurt iets waar hij nooit van had kunnen dromen. Wanneer zijn gps het signaal verliest in hartje Westhoek, merkt hij opeens een soldaat op de weg, Tony remt maar zijn auto komt in de gracht terecht. Wanneer hij weer bij zijn positieven is, tsjoolt hij te voet naar het dorp “Madonna”. Madonna blijkt een erg op zichzelf gekeerde bevolking te hebben en erg welkom wordt Tony niet geheten. Hij probeert er zich te redden maar de dorpelingen zijn deze vreemdeling liever kwijt dan rijk, ze hebben namelijk iets veel belangrijkers te doen. Tony is van plan zo snel mogelijk met zijn camionette verder te trekken naar de Ardennen waar zijn lief wacht, maar de omstandigheden werken niet echt mee. Zeker niet, wanneer de soldaat onverwachts opnieuw zijn opwachting maakt.

In de pers wordt deze film als een wonderbaarlijke fabel omschreven en dat is het ook. Magisch-realisme wil Van Passel blijkbaar niet in de mond nemen, maar wie ooit “De Komst van Joachim Stiller” heeft gelezen, weet dat het daar in feite op neerkomt.

De Westhoek maakt geen al te beste beurt in de film, de mensen zijn er nors, weinig behulpzaam, koppig, boertig en gierig. Maar de context van deze kleurrijke personages vertolkt door een schitterende cast, werkt wonderwel. De setting en de decors zijn fantastisch gevonden. “In de Linde” bijvoorbeeld, den ‘estaminet’ van Gusta, de bejaarde oma van Maria, die al decennia lang wacht op de terugkomst van haar Prosper uit de eerste wereldoorlog. Maria, zelf, de onderwijzeres die haar redenen heeft om de slagvelden van de Westhoek in ere te bewaren, wordt prachtig vertolkt door Wine Dierickx. Als ik haar eigenlijk als een dikke seut vond overkomen in de media, moet ik dit beeld grondig bijstellen. Haar West-Vlaams is niet eens zo slecht en ze vertolkt Maria overtuigend. Maria is grappig, toegewijd, zorgzaam, vecht voor haar ideaal en bovenal ze heeft een natuurlijke innemende charme.

Ik ga niet uitwijden over de andere personages maar Marc Van Eeghem als de enige pompbediende in het dorp die dan nog in staking is ook, de pastoor Peter van den Eede, Marijke Pinoy als varkensboerin, de plaatselijke agent, en natuurlijk de in overtreffende trap spelende burgemeester (Wim Opbrouck) geven de film een cachet mee alsof je naar een toneelstuk zit te kijken. En dat is positief bedoeld. Deze Vlaamse film is een tragi-komedisch blijspel. Weg met de kleurenfilters, de overaanwezige soundtrack, flitsende camerabeelden, weg Amerikaanse moderne invloed. Van Passel keert terug naar de Vlaamse film zoals we ze kennen, duidelijk afgetekende decors en scenes, vrij statisch verfilmd, vandaar mijn toneelgevoel. Eenvoudig, met de klemtoon op de personages en al hun rare trekken. De discussie in de feestzaal van het café is schitterend vertolkt net als het referendum, de komst van Tony in het café zelf… Het contrast tussen de flamboyante Tony en het in zijn ogen achterlijke Madonna spreekt voor zich. “Da dis toch ne hele roaren” zegt één van de typische personages tegen zijn buur. Treffend.

Op het einde neemt de fabel een beetje over the top proporties aan, maar dat kan de teneur van de film niet bederven. Het pakt, het ontroert en vooral het boeit en amuseert. Klasse.

Het Varken van Madonna, van Frank van Passel, te zien in kinepolis.

En dan trekt Nicolas ons terug in de realiteit. We zitten op een werf in Brussel. Duidelijk met illegale werknemers die ‘s avonds na de dagtaak weggevoerd worden naar een bouwvallig pand in Brussel en moeten samenhokken in mensonterende omstandigheden. Zo ook Amadou, een Afrikaan, die aanspoelde op een strand en nu voor deze mensensmokkelaars moet werken voor zijn papieren.
Amadou wil aan zijn toekomst werken, hij wil het hier maken en werkt dus voor twee. Zijn vriend is namelijk doodziek.
Bij een plotse controle op de werf moet Amadou de benen nemen en doolt hij de hele dag lang door Brussel. Wanneer hij weer bij de mensenhandelaars aankomt, merkt hij dat zijn vriend verdwenen is. De criminelen maken hem wijs dat zijn vriend zelf de benen heeft genomen, maar Amadou trapt er niet in en besluit van nu af aan op eigen benen te staan en zijn vriend te wreken.
Tijdens een van zijn dooltochten door de troosteloze straten leert hij de zakenvrouw Agnes kennen, met wie hij een korte vurige affaire beleeft. Als ook Agnes hem afwijst en hem te allen prijze wil vermijden, heeft Amadou het heel moeilijk om haar afwijzing te accepteren. Bovendien krijgt Amadou opeens de kans om de mensensmokkelaars de rekening te presenteren en ontaardt de situatie.

Het sterke aan de hele film is dat de sympathieke Amadou door de loop van de gebeurtenissen een totaal andere persoon wordt. Van iemand met een droom die het wil maken, wordt hij opeens een wreker en daarnaast nog een obsessieve stalker. Je weet dus met je aanvankelijke sympathie voor Amadou opeens niet echt blijf meer. De man wordt monster, het sociaal drama wordt een thriller.
De transformatie wordt subtiel verteld, de grootstad Brussel als ontredderende wildernis wordt op prachtige manier in beeld gebracht, in schril contrast met de intieme scènes tussen de personages die bijna altijd face-to-face-scènes zijn.

Provost heeft veel geleerd van die andere bekende regisseurs die dergelijke sociale drama’s op ons netvlies wisten te branden, maar dat doet zeker geen afbreuk aan zijn verdienstelijke eerste langspeelfilm.

De fotografie van de film werd verzorgd door Frank van den Eeden, die hetzelfde jaar ook de beeldvoering van Swooni (2011) op zich heeft genomen. De montage gebeurde door Nico Leunen, die ondertussen ook al een mooi cv kan voorleggen. Het scenario van de film kwam onder meer van Giordano Gederlini and François Pirot.
The Invader kreeg ook de Jo Röpke Prijs. Verleden jaar viel die eer te beurt aan Gust Van den Berghe zijn En waar de sterre bleef stille staan.

Voor de muziek en sound van The Invader wonnen Sacha Galperine, Evgueni Galperine en Senjan Jansen Georges de Delerue Prijs voor de Beste Muziek/Sound Design. De prijs omvat distributiepremie en media-ondersteuning ter waarde van € 25.000.

The Invaderkomt op 23 november in de zalen

Ik heb er slechts één van gezien, een mens moet nu eenmaal keuzes maken. Met een titel als Reindeerspotting verwijs je uiteraard naar Train Spotting, meer nog de ondertitel is Trainspotting in Santa Land. Alleen zie je hier geen Ewan McGregor ten onder gaan aan drugs. Wat je ziet is pure realiteit. Joonas filmt zijn beste vriend Jani, een 19-­jarige drugsverslaafde uit een troosteloos Fins provinciestadje. Hij zag het als een YouTube­projectje en het werd een langspeelfilm over de opeenvolgende pogingen van Jani om te ontsnappen uit zijn situatie. Deze film over én door drugsverslaafden is hard. De film is niet moraliserend, wel dicht op de huid, pakkend en beenhard. Het werd onverwacht de meeste bezochte Finse bioscoopdocumentaire ooit en won de grote prijs in de Semaine de la Critique op het Filmfestival van Locarno.

This way of life is een intiem portret van Peter, Colleen en hun 6 kinderen. Het gezin kiest bewust voor een intens samenleven midden in de ongerepte natuur, weg van de hectische, stressvolle maatschappij. De kinderen leven buiten, rijden op half wilde paarden terwijl hun vader op wild jaagt. Ondanks flinke tegenslagen – familiale conflicten, diefstal en gedwongen verhuis – blijven ze vergevingsgezind en compromisloos. Zelden werd een alternatieve levensstijl zo adembenemend in beeld gebracht.

Het beeld van de affiche van Docville 2011 kwam uit de documentaire If a tree falls. In de jaren 90 kwam de militante milieugroep Earth Liberation Front (ELF) door een aantal ophefmakende brandstichtingen in het vizier van de FBI. Er ontstond een bloedstollend kat-­en-muisspelletje tussen de politie en de activisten, dat in 2005 eindigde met een aantal veroordelingen. Daniel McGowan, zoon van een politieagent en een briljant student, was één van hen. Deze documentaire, een mix van coming­of­age en thriller, toont hoe een gewone burgerzoon verzeilde in radicaal eco­terrorisme en stelt harde vragen bij milieuzorg, activisme en het begrip terrorisme.

Voor elke film kregen we een smaakje van de verschillende documentaires. Steeds bleven de beelden van Marwencol plakken. Mark Hogancamp wordt bij een caféruzie zwaar toegetakeld door vijf mannen. Hij lijdt aan een zware vorm van geheugenverlies. Bij wijze van revalidatietherapie bouwt hij Marwencol, een miniatuur Belgisch stadje in de Tweede Wereldoorlog, bewoond door Barbie en G.I. Joe-poppen. Voor Mark is de fantasiewereld een vlucht uit de chaotische realiteit. Wanneer een New Yorkse kunstgalerij geïnteresseerd raakt in zijn werk, bloeit hij open. De film is reeds op verschillende festivals in de prijzen gevallen en won ook op Docville 2011 de Juryprijs voor Beste Internationale Documentaire.

Nog dichter bij huis is er De engel van Doel. Ingeklemd tussen de Antwerpse containerhaven en een kerncentrale ligt het dorpje Doel. Een dorp dat decennia lang in de weg lag van de megalomane uitbreidingsplannen van de Antwerpse haven, maar nu definitief plaats moet maken. Terwijl Doel een langzame dood sterft, proberen de oorspronkelijke bewoners de schijn van een normaal leven in stand te houden. Gefilmd in sober zwart-wit, vertelt De Engel van Doel het universele verhaal van de hopeloze strijd van de mens tegen de vergankelijkheid.

The Ides of March is een echte politieke thriller. We volgen de strijd tussen Pullman, een republikein, en de zetelende gouverneur van Ohio, Morris (George Clooney), tijdens de primary. Voor iemand die niet thuis is in de wereld van de Amerikaanse verkiezingsstrijd, een primary is een soort voorverkiezing, waarvan de uitslag bepalend is voor de eindstrijd. Het gaat er dus heftig aan toe, want beide kandidaten willen niet alleen staten winnen, ze willen ook zoveel mogelijk onafhankelijken binnenhalen. Centraal in de verkiezingscampagne van Morris zitten Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) en Steven Meyers (Ryan Gosling). Stevie is een uitermate getalenteerde jonge dertiger die aan de leiding van de campagne van de gouverneur staat. Niets kan hem deren, zijn enthousiasme en volhardendheid zijn typisch voor een jonge kerel die denkt dat hij de wereld aan kan.
Wanneer de jonge stagiare Molly in beeld komt (een ravissante Evan Rachel Woods, die ik jaren geleden als tiener zag in het drama Thirteen) kan zijn wereld niet stuk.

Clooney zou Clooney niet zijn, als hij door het binnenhalen van deze antagoniste, niet een dramatische wending zou geven aan het verhaal. De politiek, aanvankelijk het onderwerp van de film, wordt opeens de context waarbinnen zich een persoonlijk drama afspeelt. Een beetje atypisch, maar het komt zeker de film ten goede en ook voor mensen die eigenlijk lak hebben aan dialogen die bol staan van de soms clichématige tegenstellingen tussen republikeinen en democraten. In feite is dit een soort coming-to-age-film, waarbinnen het hoofdpersonage Steven een gedaanteverwisseling ondergaat. Cynisch als hij is, verbeeldt Clooney dit in een knap gearrangeerd stukje cinema. Al is het ergens ook beetje makkelijker gevonden.

Het is niet makkelijk een verkiezingsstrijd boeiend te verfilmen, maar zijn gepuzzel met abstracte politieke scènes en shots en persoonlijke verhalen van de personages, maakt het docu-gehalte spannend genoeg om de aandacht erbij te houden.
Het is een praatfilm, maar niet zo moraliserend als The contender, en niet zo vergaand als The manchurian candidate. The Ides of March is iets realistischer, cynischer en ja ons beeld van de politiek wordt er ook niet echt beter op.

Verder is de rest van de cast ook niet te versmaden. We treffen ook nog de schitterende Paul Giamatti aan als campagnemanager van Clooney’s rivaal, maar ook Oscar-winnares Marisa Tomei, “24″-acteur Gregory Itzin en de talentvolle Jeffrey Wright. Als uitmsijter kan ik nog kwijt dat de film is gebaseerd op het toneelstuk van Beau Willimon, met hier en daar een verwijzing naar Julius Caesar.

Hiervoor slaan twintig organisaties de handen in elkaar: het Gents Milieufront, ACV Gent-Eeklo en De Centrale zijn de hoofdorganisatoren, maar elke dag doen er andere organisaties mee. De spits wordt op zaterdag 5 november afgebeten met Turquaze, het liefdesverhaal van de Vlaamse Sarah en de Turkse Timur. Tegelijk toont de film – het langspeeldebuut van de Turks-Belgische regisseur Kadir Balci – hoe de familie van Timur moeizaam haar weg zoekt in België na de dood van de pater familias. Even grappig als ontroerend. De film wordt ingeleid door Kadir Balci zelf! Na de film volgt traditioneel een feestelijke receptie met stemmige muziek.

Op zondag kan je gaan kijken naar Inside Job, een documentaire van Charles Ferguson (2010). Ik heb deze documentaire al gezien en kan ze iedereen aanraden. De film Inside Job biedt een uitgebreide analyse van de wereldwijde financiële crisis van 2008. Het is bij momenten hallucinant. Gastspreker John Vandaele (journalist MO*) legt de link tussen de economische crisis in het Noorden en de zware gevolgen voor milieu en mensen in het Zuiden – met een focus op kleinschalige landbouw en producenten.

Maandag kan je naar de documentaire van Werner Boote (2011) Plastic planet. Plastic beheerst ons dagelijks leven zonder dat we het zelf merken. Elke sector in de industrie is afhankelijk van plastic en we worden er overal door omringd: plastic flessen, plastic in kleren en schoenen en in elektronica. Toch bedreigt al dit plastic onze planeet…

Op dinsdag zou ik alleen al voor de schitterende soundtrack zeggen: ga dat zien. En misschien zou ik dat beter zelf doen, want de film heb ik nog niet gezien. Into The Wild is een avonturenfilm van Sean Penn (2007). Laat je onderdompelen in de prachtige, maar soms ook harde, wereld van onze bossen. Je kan eerst genieten van het kortfilmpje van Yann Arthus-Bertrand dat hij maakte voor het VN Internationaal Jaar van de Bossen. Daarna is er het verhaal van Christopher McCandless in Into the Wild. Deze jongeman trekt zich terug in de schoonheid van de natuur in Alaska maar ontdekt daar ook het harde leven. Deze film van regisseur Sean Penn ontving in 2007 wereldwijd veel lovende recensies en je krijgt nu de kans om hem (nog eens) te zien.

Op woensdag staat een documentaire van An-Katrien Lecluyse en Leo Broers (2010) op het programma. Duurzaam op papier gaat over labels om aan rechtvaardige, ecologische en sociale handel te doen. Het FSC-label voor duurzaam hout en papier is een snelgroeiend keurmerk. Maar zijn al deze labels wel zo koosjer als ze beweren? Zijn ze altijd even duurzaam als ze beweren? Documentairemakers An-Katrien Lecluyse en Leo Broers trokken naar Brazilië en keerden terug met een onthutsende reportage.

Na de vertoning van de film kan je debatteren over zin en onzin van labels, moeilijkheden en uitdagingen, sterktes en zwaktes. In het panel zitten vertegenwoordigers van verschillende stakeholders: Climaxi (actiebeweging die opkomt voor een sociale en solidaire aanpak van de klimaatverandering), ACV bouw-industrie en energie, FSC België en iemand van de papierindustrie. John Vandaele (MO*) modereert.

De slotfilm op 10 november staat in het teken van Smakelijk eten. Dit is een documentaire van Walther Grotenhuis (2011). Een wereld aan voedsel ligt het hele jaar door op ons bord en verandert de wereld. Voedselgroepen als fruit en vlees reizen de hele wereld rond en liggen toch voor een betaalbare prijs in de schappen. De wereld is onze supermarkt geworden. Maar wat is nou echt de prijs die betaald moet worden voor ons voedsel? Wie weet waar ons voedsel vandaan komt, door wiens handen het is gegaan, wie eraan heeft verdiend en wie ervoor is opzij gezet?

Aansluitend is er nog een fuif.

Het filmfestival in Gent was voor het SKI Videoteam een leuke, aangename, leerrijke en vermoeiende periode. Velen wisten niet wat ze moesten verwachten van de 10 dagen op het Filmfestival. En ik was één van die velen. Wat ik wel wist, was dat we een aantal reportages moesten maken, foto-opdrachten kregen en hard gingen moeten werken. Dat laatste was zeker waar.

Persoonlijk heb ik veel bijgeleerd op dit Filmfestival. Zoals meer bijgeleerd bij het monteren van videobeelden, het leren kennen van nieuwe regisseurs, hoe je het best een reportage of interview aanpakt, … Onverwacht iemand ontmoeten stond ook op mijn lijstje. Dit overkwam mij toen ik meeging met Lea en Emmylie naar het Marriott Hotel. We zaten te wachten in de zetels en plots zag Lea Miranda July lopen en ze sprak haar onmiddellijk aan. Voordat ik het door had, zat ze bij ons in de zetels. Even later zagen we een hoofdacteur uit The invader en spraken hem ook aan. Zo’n momenten zijn dus fantastisch.

Vorig jaar ergens in oktober, omstreeks zeven uur, was ik naar het nieuws aan het kijken. Het ging onder andere over het Filmfestival van Gent. Gust Van den Berghe ontving de Jo Röpcke Award voor zijn film En waar de sterre bleef stille staan, vertaald als Little Baby Jesus of Flandr. Deze film was gebaseerd op het gelijknamige boek en het theaterstuk van Felix Timmermans. Ik heb toen de trailer bekeken en was erg aangesproken omdat de acteurs het Syndroom van Down hebben. In de kerstvakantie ben ik dan naar de film gaan kijken in cinema Studio Skoop. In de zaal zaten ook een aantal jongeren met het Syndroom van Down.

Dit jaar heb ik de eer Gust Van den Berghe persoonlijk te ontmoeten. Zaterdagochtend 15 oktober ga ik op het Filmfestival naar de persvisie van The Future en op de trappen van Kinepolis herken ik Gust Van den Berghe. Lichtjes zenuwachtig stap ik op hem af om te vragen of hij tijd kan maken voor een interview één dezer dagen. Het is ok voor hem. We moeten de volgende dag om half twee aanwezig zijn in het Marriott Hotel. Enthousiast bel ik Stiene – een meisje van mijn klas – op om haar het goede nieuws te melden.

Daar staan we dan, mooi op tijd, met onze camera en statief bij de hand. We staan met knikkende knieën te wachten op de regisseur. Om kwart voor twee is het zover. We stellen hem enkele vragen over zijn nieuwe film Blue Bird, gebaseerd op L’Oiseau Bleu van Maurice Maeterlinck.

Gust Van den Berghe is nog maar vijf- of zesentwintig en zeer getalenteerd. Hij verschilt heel erg van andere cineasten door een zeer aparte stijl. Blue Bird is gefilmd in breedbeeld en alles is blauw. Waar de sterre bleef stille staan is met zeer eenvoudige apparatuur in zwart-wit gefilmd.

Hij verdient veel respect, won al vele prijzen, en werd verkozen tot filmpersoonlijkheid van 2010. Ik hoop dat we nog veel van hem zullen horen en zien. Ik kijk alvast uit naar zijn volgende films.

Almost Cinema is een verzameling van hoofdzakelijk audiovisuele installaties, tentoongesteld in de Vooruit, Gent. Het is een, voor het grootste deel, gratis te bezoeken tentoonstelling opgesteld door kunstenaars uit de hele wereld. Persoonlijk vond ik het wel geslaagd. Waar het één meer visueel verbluffend is, is het ander dan weer technisch ingenieus.

Mijn persoonlijke favoriet is Continuization Loop door Wim Janssen, een werk dat bestaat uit een lopende 16mm-filmband waar het technische en het esthetische beide voldoende naar voren komen.

Een ander werk dat in het oog springt is This is not my voice speaking van Ant Hampton. Het is een op voorhand te reserveren, interactieve installatie die je per 2 moet doorlopen. Het hele evenement duurt ongeveer 25 minuten en er worden allerlei opdrachten en commando’s gegeven door middel van verouderde analoge media zoals dia’s, cassette-opnames en een 16mm-filmprojector. Alhoewel ik enkel een kleine demonstratie met uitleg gekregen heb, leek mij de volledige versie zeker de moeite waard. Een absolute aanrader!