Zoals elk jaar versterkten we onze redactie tijdens de feestenperiode met nog meer vrijwilligers. Voor het zevende jaar op rij al schuimden zij de feesten af en zorgden voor meer dan 100 artikels met foto’s. Zo konden ook thuisblijvers of koukleumen genieten van het vuurwerk en wisten feestgangers of ouders met kinderen waar naartoe. We kregen een kleine 35.000 unieke personen over de vloer. Het aantal volgers op de twitter Gentse Feesten steeg tot bijna 1.200, net zoals het aantal fans op Facebook gedurende de feestenperiode gestaag steeg tot ongeveer 3.400.

Zonder deze mensen was het niet mogelijk geweest, vandaar een dikke merci aan Animuz, Ann, Arnold, Bram, Bruno, Charles, ElsS, Frank, Greet, Gudrun, Hendrik, Ilse, Ivan, Jeroen, Koen, Marc, Max, Michel, Miranda, Patricia, Sandra, Steven, Thierry, Tim, Veerle B., Veerle V. en Wouter. Ze zorgden ervoor dat u elke dag voldoende leesvoer had en wist waar naartoe op de Gentse Feesten. Van Puppetbuskers tot MiraMirO. Van Gent Jazz tot Boomtown. Het Sint-Baafsplein tot Laurentplein. De Korenmarkt en bij Sint-Jacobs. Batamatiq en Batastrand. Van vuurwerk en Baudelopark. Kleinere zaaltjes en de Vooruit. In de regen en in de droogte. Voor kinderen en volwassenen. ‘s Morgens en ‘s avonds. Een heel dikke merci.

Verder wenst de redactie ook de organisatoren te bedanken voor de perskaartjes en vrijkaarten.

Annelies De Nil trok de avond op gang met Gloryhol, een sterk opgebouwd verhaal over pubermeisjes die de groupies worden van een wel zeer lokaal (en wat marginaal) muziekgroepje in “een hol naast Dendermonde”. Weinig glorie voor de hoofdpersonen, veel “coming of age” met de eerste échte serieuze “bleitink” (bleiten = wenen) uit een meisjes/vrouwenleven tot gevolg. Zeer herkenbaar. Flashback naar mijn jeugd in een randgemeente van Gent. Het lokale muziekgroepje dat repeteerde in een kelder, en de meisjes die er rond vlinderden. Al zal het in de pre-Kurt-Cobainperiode allemaal niet zo ruig geweest zijn.

Rona Kennedy was ons eerder al aangeraden door vrienden. Haar Weight Watchers The Musical in theater Bij de Vieze Gasten hadden we toen gemist. De Schots-Gentse cabaretière (uit Ledeberg!) bracht een charmerende en meeslepende collage van kinder- en jeugddromen over ballet, beroemd zijn, witte prinsen en prinsessen. De vlekjes op de kinderziel (een afwezige vader, een bazige moeder, de strijd tegen overgewicht) wist Rona uit met een nagenoeg ongebreidelde fantasie én een fijn gevoel voor humor. Warm!

Kortom. Annelies en Rona zijn twee professioneel bezige cabaret-madammen van eigen bodem. Ik kijk al uit naar hun volgende producties.

Drie jaar geleden kon ik er niet meer bij op Bataclan: de hekken waren hermetisch gesloten en niemand mocht nog binnen of buiten het parkje, tot de sluiting van Bataclan. Twee jaar geleden had ik meer geluk: we waren er tijdig bij, installeerden ons voor de laatste uren Bataclan – en ook voor de laatste uren Gentse Feesten – en sloten af in stijl.

Vorig jaar geen Bataclan meer, maar Batakamp en ook daar waren we bij de mensen die het feestje mochten afsluiten. In grote verwachting van de Grote Leider telden we af naar middernacht, maar de illustere Grote Leider hebben we uiteindelijk nooit mogen ontmoeten.

Geen Grote Leider dit jaar, maar een Batastrand dat zeer te lijden had onder het slechte weer en waar we niet geraakt zijn wegens te veel andere dingen te doen, en een Batamatiq waar alles volautomatisch werkte en waar we wel een paar keer geraakt zijn, wegens vlakbij huis en nog steeds het gezelligste parkje/terras tijdens de Gentse Feesten.

Toen we wilden afspreken voor de laatste avond, was mijn eerste gedachte dus weer: laten we Batamatiq helpen afsluiten en zo een traditie in ere houden. Het gezelschap was akkoord en zo vertrokken we rond 22 u. naar daar.

Er was een rij wachtenden voor ons, maar die schoot goed op, zodat we amper 5 minuten moeten wachten hebben. We kregen nog het einde van het bizarre optreden te zien van Taxi Val Mentec, maar een optreden dat wel voor ambiance zorgde en iedereen in de juiste sfeer bracht of hield.

Dit jaar werd er niet afgeteld naar middernacht en werd niet iedereen buiten geloodst eens middernacht gepasseerd was. Wel werd een allerlaatste keer muziek gedraaid om 00.15 u., een allerlaatste keer want volgend jaar zou er geen Bata-whatever meer zijn in het parkje van de Willem De Beersteeg.

Maar niet getreurd, want hebben we dat al niet eerder gehoord?

Het concert werd geopend met een streep pikdonkere poëzie gebracht door Jan Duchène. Zelfverklaard jazzpoëet en begiftigd orateur. Begeleid door Pol Vandevelde op gitaar en Sven De Potter op drums, trotseerde hij manmoedig het publiek gedurende een tiental minuten. Wie nog niet té ver heen was, kreeg een hallucinant discours om de oren geslagen waarin ‘de laatste dag’ centraal stond. Sam Louwyck volgde in het publiek en zag dat het goed was. “Punk is niet dood, het is alleen minder zichtbaar” orakelde Duchène strijdbaar. En daarmee was de toon meteen gezet voor een dik uur onweerstaanbare rammelrock. Met méér dan een serieuze hoek af.

Eens Louwyck op het podium, ruimde de poëzie snel plaats voor het duistere gegrom, de hoekige gitaren en de afgemeten, gortdroge drums waarop Falling Man een patent heeft. Ondanks het vroege/late uur, het was al na drieën toen het concert startte, stond iedereen scherp. De energie spatte de zaal in. Uiteraard trekt ‘windman’ Louwyck alle aandacht naar zich toe met zijn bizarre podiumact. Het is wel zijn strak spelende band die hem overeind houdt. Soms letterlijk.

Op de één of andere manier deed de performance van dinsdag denken aan de vroegere ‘God Bullies’, een undergroundband uit de jaren 90 met een even sterk ontwikkeld gevoel voor waanzin. Absoluut hoogtepunt was het hyperkinetische Psycho halfweg de set. Een langgerekte rochel die zelfs de duivel doet dansen.

Na een uur ploegen in eigen werk en twee toegiften zocht het afgematte publiek snel de buitenlucht op. Moe maar erg voldaan en tevreden strompelden we de Vlasmarkt op voor een deugddoende portie zuurstof en een panoramisch zicht op de laatste feestvierders. Met de demonische rock van Falling Man in het achterhoofd smaakten de allerlaatste pintjes van de uitgeregende feesten extra goed.

Wie de groep binnenkort (opnieuw) aan het werk wil zien, rept zich op vrijdag 5 augustus richting Oostende, zaal Terminus, waar Louwyck en co met Caspar Brötzmann aantreden op het Theater-aan-Zee-festival. Start: 23.30 u. – tickets € 8.

Falling Man, gezien in de Kinky Star, op dinsdag 26 juli 2011

Een drie kwartuur op voorhand stonden we er en toen ging het nog. Tegen dat het optreden begon stonden wij zo dicht bij elkaar dat we amper ruimte hadden om nog te applaudisseren tussen de nummers door.

De sfeer zat er wel goed in, iedereen was in een goede bui en zelf ons aller Termont mocht als special guest zijn kunnen als zanger tentoon spreiden. Laten we het erop houden dat hij zijn job als burgemeester nog niet moet opgeven voor een zangcarrière. Maar hij had er wel veel plezier in, en wij ook.

Geniet nog even mee na met de foto’s.

Maudlin opende rond de klok van tien de feestelijkheden. De West-Vlaamse band is al een zevental jaar actief en bracht meteen veel volk op de been. Maudlin speelt in de categorie ‘sludge/doom metal’. Alles wat u zich daar (misschien) bij kan voorstellen klopt; trage, logge metalriffs gekoppeld aan synths en duistere vocals. Uit het immer gevreesde boekje der referenties diepen we deze keer de naam ‘Neurosis’ op.

Maudlin is een zestal en dat rijmde niet altijd met het mini-podium van Kinky Star. De zanger van dienst stond noodgedwongen meer vóór het podium dan erop. Een zanger die zijn duivels ontbindt op een kleine halve meter van je neus; het is en blijft een vreemde ervaring. Na een goeie drie kwartier bulldozeren hield de band het voor bekeken.

Het Gentse Cloon besteeg twee uur later het podium voor een thuismatch. De band -vorig jaar nog te beleven op het Boomtown Festival- werd in het programmaboekje voorgesteld als een bende ongeregeld die iets heeft met Tool, aangevoerd door een zanger met een hoog wacko – gehalte. Dat bleek nog steeds allemaal te kloppen.

Cloon staat al zeven jaar voor uitzinnige, beenharde rock met metalinvloeden. Denk aan Primus maar dan een stuk harder en met zo mogelijk nog meer tempowisselingen. Zondagnacht werd er vooral geput uit de eerste full cd die het kwartet onlangs op de wereld losliet (‘Mostly Harmless, Dying Giraffe Recordings).

Halfweg het optreden gooide frontman Thomas Claus (niet te verwarren met de eveneens schrijvende zoon van) zich in het publiek dat hem letterlijk op handen droeg. Crowdsurfen in de Kinky Star! Dat hadden we nog niet gehad.

De band rekende zondagnacht af met een stevige portie materiaalpech. Hierdoor werd het tempo uit de set werd gehaald en ging de finale wat de mist in. Deasalniettemin-niettegenstaande een memorabel concert van een band in bloedvorm. Jammer dat Cloon ruim zeven jaar een goed bewaard geheim is. En dat vooralsnog blijft. Te ontdekken op: http://vi.be/cloon. Niet voor amateurs van platgetreden paden. Kortom: een must!

Op ons lijstje stond om te beginnen Jovanka Steele, een Gentse Amerikaanse die de draak steekt met de cultuurshock en de clichés onder Amerikanen en Europeanen. Met hilarische typetjes en in fijne interactie met het publiek heeft ze het onder andere over de illusie die Amerikanen hebben dat alles in Europa op wandelafstand van mekaar ligt, dat Belgen mensen kussen die ze helemaal niet kennen, haar eerste Gentse woorden,… Ze geeft me een beetje een Nigel Williams gevoel met haar half Amerikaans-Engels, half Vlaamse show maar de humor smaakt absoluut anders.

Ook nog op ons lijstje stond de try-out van Portie Mix met Weg waar we in het voorprogramma gratis en zomaar een mini-sessie Koen Michiels bij kregen. Koen is een beginnende stand-upper en vertelde ons over het triestige einde van zijn goudvis. Verdriet met een knipoog want binnen enkele minuten heb je begrepen dat Koen uit een niet alledaags gezin komt en dus de vis ook al niet van de meest normale is geweest.

Frank Boddin en Dieter van Obberghen vormen samen het duo Portie Mix. Portie Mix bracht een gebalanceerde show met voornamelijk grappige liedjes. Niet zo zeer het stand-up-circuit, misschien wat meer naar het cabaretachtige op, maar luchtige grappige teksten scoorden duidelijk bij het publiek. Wie ook de voorstelling “This appearing life” zag herkende Dieter meteen als de knorrende buurman.

Dag 01: Het Kanon: Een nat begin van de feesten.

Dag 02: Het Baudelopark: Ik kon erna geen paraplu’s meer zien.

Dag 03: De Groentenmarkt: Naast een zonnebrilverkoper gestaan die niet zo’n goede zaken deed.

Dag 04: Café Chantant: Gentsche liedjes meezingen in brasserie ‘Het Volk’.

Dag 05: De Lachclub: Varen op de Gentse binnenwateren met de Gentse Lachclub.

Dag 06: Travelling through Europe vanuit de Veldstraat: Op een goedkope en originele manier reizen.

Dag 07: De Vlasmarkt: Vanop de toren van Urgent had ik een fantastisch zicht.

Dag 08 : Dokstrand: Postindustrieel strandplezier onder een loden hemel.

Dag09: Het kleinste Café: Er mocht zelfs nog gerookt worden.

Dag 10: Het Sint-Baafs: Vrome gelovigen, toeristen en een zonderlinge Vlasmarktbezoeker.

Graag bespaar ik u alle details. Maar opstaan als je enkele uren tevoren een uiterst pikante Thaise schotel hebt gegeten, gebeurt net iets vlotter dan in normale omstandigheden. Daar word je op een gepeperde manier wakker van.

Op weg naar de Vlasmarkt denk ik terug aan de woorden van Anne-Marie van gisteren: “Wat als mijn darm in actie schiet? Kakken op de Vlasmarkt is niet oké.” Ik besluit dan al dat mijn eerste consumpties Ricard zullen zijn. Het anijsdrankje is heilzaam voor het spijsverteringsstelsel en vormt een ideaal ontbijt voor wie zoals ik op een gruwelijk uur uit zijn nest kruipt om op de Vlasmarkt te gaan plaatsnemen.

Voor een zondagavond staat er relatief veel volk op het plein. Doch helaas weinig bekende gezichten – gisteren was dat wel even anders. Verdorie, denk ik, straks moet ik speciaal voor mijn voorlaatste verslag een nieuwe cast samenstellen. Maar vanuit de massa duikt opeens Servaas op. Het is ook zijn negende nacht op rij. “Wees gerust, uw vaste personages lopen hier allemaal rond”, merkt hij op.

Oef. Met een gerust gemoed ga ik m’n eerste Ricard halen. Terwijl het drankje mijn spijsverteringsstelsel heelt en de alcohol mijn slaapdronkenschap wegspoelt, komt Kevin aangewaaid. “We zingen en we lachen en we dansen en we doen alsof”, stelt Kevin. Hij zet zijn hand aan zijn mond en roept: “Vlasmarktje! Doe maar lekker alsof!”

Een evenwichtskunstenaar tart de malevolente effecten van de aardversnelling.

Kevin is een beetje knorrig vandaag. Hij had hier liever niet gestaan. “Godver, op dit moment geeft Prince een pre-show in Amsterdam. Als ik het op tijd had geweten, had ik erbij kunnen zijn”, vloekt mijn hoofdpersonage. Om ‘m te troosten bestel ik hem een pilsje. Daar maakt hem niet vrolijker, wat geen probleem is zolang hij me maar van spitante citaten blijft voorzien.

Opeens staat Bram Bostyn aan mijn zijde. Die spuit weer een hele hoop hapklaar te citeren frasen, maar zoals gewoonlijk voegt hij er telkens aan toe: “Maar niet op uw blog zetten of geen interview met Gunter!”

Het is de bedoeling dat ik Gunter Lamoot één dezer dagen interview over z’n imago. Als simpele journalist ben ik daardoor overgeleverd aan de almacht van de gehaaide manager in Bram. “Wat ge wel moogt opschrijven, is dat Gunter daarnet getrouwd is op de dj-toren. En wel door Jezus!”, zegt Bram enthousiast. Ik bedank hem voor de scoop en feliciteer Gunter zelf.

Kevin is er ondertussen niet vrolijker op geworden. Andermaal is hij het slachtoffer van Justine, die haar rode lipstick hanteert als een dodelijk wapen. Kevins gezicht zit onder de rode strepen. “Ge ziet eruit alsof ge met uw tong de Rode Zee hebt gespleten”, merk ik op.

De dj speelt het magistrale ‘Popcorn’ van Hot Butter en ik ontwaar een zweem van surrealisme op de deinende Vlasmarkt. Op dat moment kruipt een zekere Bart op een glasbak om vervolgens een straf staaltje evenwichtstechniek tentoon te spreiden. De massa juicht en brult. Even is Bart een ster. Dat hij zich lelijk bezeert als hij weer naar beneden kruipt, zien de meesten niet.

Servaas kijkt uit over de hem ondertussen zo vertrouwde Vlasmarkt. Twee dames spelen vrijwillig decorstuk.

“Gevallen?”, vraagt David Van Belleghem.

“Ja. Dat doet toch wel pijn”, geeft Bart toe.

“Ge mist ook een paar tanden”, merkt David op.

“Dat was al. Ik ben al veel gevallen in mijn leven”, grijnst Bart.

David stelt vast dat er weinig comaneukers zijn vandaag.

“Comaneukers? Wat zijn dat?”, vraag ik.

“Wel, soms ziet ge twee gasten aan één vrouw staan trekken, elk aan een arm. Uiteindelijk trekt één van hen aan het langste eind. De winnaar maakt nog een spottend gebaar naar de verliezer en gaat vervolgens comaneuken met zijn verovering. Dat is, simpel uitgelegd, hoe comaneukers te werk gaan. Maar gisteren waren er meer.”

“Ah zo. Interessant.”

“Ja. Ik stel voor dat ge ‘comaneukers’ gebruikt als titel voor uw volgende verslag.”

“Waarom ook niet.”

Een man vermomt zich als boom om te ontsnappen aan het alziende oog van het Sfeerbeheer.

David staat bekend als uiterst funky drummer, maar Servaas heeft eveneens muzikaal talent. Zo zong hij eertijds in een knapenkoor. “Toen was er opeens een nieuw scheppingsverhaal: in den beginne was er niets en toen was er een neus”, herinnert hij zich, wijzend op zijn reukorgaan. Je kunt zonder overdrijven stellen dat Servaas’ flonkaard een hele joekel is.

Ook Kevin levert een muzikale bijdrage. “Het is allemaal zeer simpel: rock-’n-roll is het best van al”, zegt hij terwijl de dj inderdaad een ouderwets goed rock-’n-roll-schijfje draait. De opzwepende muziek brengt enige vitaliteit in mijn geplaagde hoofdpersonage, van wie Servaas fluistert dat hij al om 22 uur had aangekondigd naar huis te gaan. Maar kijk, Kevin staat nog altijd te swingen.

“Nog een pintje?”, vraag ik.

Kevin kijkt naar zijn volle beker bier. “Boh, ‘t is niet omdat het glas nu nog vol is, dat het straks niet leeg is. Doe maar”, antwoordt hij. Even discussiëren we over de literaire waarde van zijn citaat – volgens hem is het een wegwerpertje – maar uiteindelijk overwint de zeer pragmatische drang naar alcohol.

We toasten op de Vlasmarkt. “Ik heb nog nooit zoveel dommigheid bij elkaar gezien”, oordeelt Kevin.

Justine beaamt dat. “Hou me tegen, of ga motten beginnen uit te delen”, zegt ze strijdlustig.

Nicholas waarschuwt dat hij nogal wat tanden kan verliezen als men hem thans laat vallen. “Dan val ik recht op mijn muil.”

Toch beheersen de twee zich. Ze blijven deel uitmaken van de vredevolle atmosfeer op de Vlasmarkt. “Het gaat niet over enthousiasme, maar over engagement”, verklaart Kevin zijn legendarische uithoudingsvermogen.

Opeens explodeert er een aansteker. PLOF! Eén jongeman krijgt het projectiel in z’n gezicht. We maken hem wijs dat zijn rechteroog weg is. Het duurt even – een seconde of zo – voor hij beseft dat we hem in de maling nemen en dat hij slechts een klein wondje aan z’n wang heeft.

De beschuldiging voor de aanslag komt meteen op David Van Belleghem te liggen. “Gij ziet eruit als een Noor!”, merkt iemand op.

David wordt echter niet gelyncht door het volk omdat dat betere dingen te doen heeft. Dansen en netwerken bijvoorbeeld, ook als de muziek allang gedaan is. Toch loopt de Vlasmarkt verrassend snel leeg. Dat zijn we niet gewoon.

Volgens Edmond Cocquyt Jr. komt dat doordat café L’enfant terrible de feestvierders weglokt. “Dat is een aberratie”, verklaart Mong. “Het is natuurlijk typisch Gents dat zo’n café de regels omzeilt. Wat doen ze? Ze sluiten ‘s nachts om één voor drie. Om acht uur openen ze hier opnieuw de deuren. Vandaar dat de Vlasmarkt sneller leegloopt dan vroeger. De politie kan er niets aan doen, omdat het café de regels respecteert. Creatief gezien, maar volgend jaar zal het allicht niet meer pakken. De stad wil dergelijke afterparty’s niet. De Vlasmarkt moest net vroeger sluiten om mensen tegen zichzelf te beschermen, zodat ze niet op straat in slaap vallen. Maar kijk, de mensen drinken hier gewoon verder.”

Dat doe ik ook. Ik bevind me in een sympathiek gezelschap dat bier haalt voor me. Ik vertoon uitstelgedrag om de Feestenzone te verlaten. Laat de realiteit nog maar even wachten.