Hoffelijk fietsen in Gent, het verhaal van de mug en de olifant … ?

woensdag 10 december 2014 12u55 | Samenleving | Jan Naert & Pascal Debruyne | 23 reacties

“I want to ride my bicycle, I want to ride it where I like!”, zong Freddy Mercury van Queen. Die vrije fietser kreeg op 29 november volgende boodschap in de Gentenaar “Dit filmpje moet Gentse fietsers meer manieren leren in het verkeer.” Een titel die kan tellen en die voor veel fietsers in Gent waarschijnlijk een wrange bijklank heeft. Het is de baseline van een campagne van het Gentse stadsbestuur die door middel van filmpjes de fietsers (voorgesteld als een ‘wild dier’) wil opvoeden tot hoffelijkheid. Ze zouden andere weggebruikers de pas afsnijden en zich niets aantrekken van verkeersregels. Deze pedagogische gids voor de hoffelijke fietser, nog steeds de kwetsbare weggebruiker, is een aanfluiting en een bedenkelijke investering van publieke middelen. De filmpjes creëren immers een negatief imago van de fietser, die teveel plaats inneemt en het andere weggebruikers als de voetganger en auto moeilijk maakt.

Enkele vervelende beestjes maken de kudde niet

Gent kent een gestage stijging van fietsers die zich bewegen in de stad met ongeveer 180.000 fietsverplaatsingen per dag . Dat dit fricties oplevert met andere weggebruikers is geen wonder. We ontkennen ook niet dat enkele beestjes in deze groter wordende kudde het soms te bont maken. Wat we ten stelligste ontkennen is dat dit fenomeen opweegt tegen de lasten die deze grote groep fietsers ondervinden in de stad. De balans is niet in evenwicht. We krijgen het fenomeen van de omkering: in plaats van het beestje in verdrukking nog beter te verzorgen, krijgt het beestje een les in hoffelijkheid.
Lees verder…

Op de weg…

woensdag 10 december 2014 8u01 | Bestuur & Politiek, Samenleving | Filip Watteeuw | 19 reacties

Eergisterenavond stond ik met de fiets voor het rood licht aan de Lammerstraat. Plots flitst er links van mij een fietster voorbij. Recht door het rood licht. Zij had het wel goed berekend. Ongeveer vijftien meter had ze over voor een aankomende wagen. Oef!

Gisterenmiddag wandel ik in de Hoogpoort (gelukkig verlost van de fietsonvriendelijke karrensporen). Een vrij jonge fietser rijdt vrij snel rakelings langs een bejaarde. De fietser kon fietsen en had zijn fiets goed onder controle maar de bejaarde man schrok duidelijk.

Vervelende situaties. Deze fietsers zijn zich blijkbaar van geen kwaad bewust. In hun ogen zijn zij verantwoordelijk voor zichzelf. Dat is ook zo. Maar wat die kleine minderheid aan fietsers niet ziet als ze roekeloos en weinig respectvol door de stad flitsen, is dat ze de ‘fietszaak’ niet dienen. Ze laten het draagvlak voor een verregaand fietsbeleid afbrokkelen.

Ondanks het feit dat het ook voor mij allemaal te traag gaat (dat is een algemeen voorkomend probleem in Vlaanderen) is er momenteel in Gent nog nooit zoveel geld uitgeven aan fietsinfrastructuur. Mijn diensten zijn momenteel wel bezig met fietspaden aan de Gasmeterlaan, Nieuwe Vaart, Brusselse steenweg, Antwerpse steenweg, Kasteellaan, Hundelgemse steenweg, Zuiderlaan,…. en ze werken ook nog aan een tunnel onder de spoorwegbedding aan de Dampoort, een fietsbrug over de Watersportbaan, een onderdoorgang aan de Rozemarijnbrug en ook aan de Contributiebrug. Ze zijn bezig met de Parkbosbruggen en de onderdoorgang aan de Nieuwe Vaartbrug en nog pakken andere (al dan niet kleinere) maatregelen.

Maar om een echte fietsstad te worden moet er wel nog veel meer gebeuren. Met het mobiliteitsplan willen we dat ook. Voor al die noodzakelijke fietsmaatregelen is een breed draagvlak, dat verder gaat dan de fietsers nodig. Ook de niet-fietsers moeten dit fietsbeleid ondersteunen. Want als ik en mijn diensten bijvoorbeeld voor iedere parkeerplaats die we schrappen in functie van fietsinfrastructuur telkens weer een zwaar gevecht moeten aangaan, dan verliezen we bij elk dossier enorm veel tijd en energie. Ook moet het budget voor fietsinfrastructuur nog stijgen. Zeker in financieel moeilijke tijden krijgen we dat enkel voor elkaar als er een draagvlak is.

Maar die kleine minderheid, roekeloos en weinig respectvol voorbij flitsende, fietsers tast het draagvlak voor dat verregaand fietsbeleid aan, ze geeft voer aan niet-fietsers om te zeggen dat een fietsbeleid onzalig is. Want: “gaan we naar een dergelijk soort stad…?” De echte versnelling naar een fietsstad zullen we krijgen als ook andere weggebruikers het nut en de meerwaarde inzien. Lees verder…

Thrillerauteur Guido Strobbe: “Ik dacht niet aan publiceren”

dinsdag 9 december 2014 20u29 | Interview | Marieke Vlerick | reageer

Het gaat de Gentse thrillerschrijver Guido Strobbe (58) voor de wind. Hij schreef drie thrillers op twee jaar tijd en tekende net het contract voor zijn vierde boek. Zelf blijft hij er vooral bescheiden bij. “Het is dankzij mijn vrouw dat ik opnieuw schrijf.”

Zijn brein genereert continu plotten, boeken schrijft hij bij de vleet, maar beroemd worden wil hij niet. Guido Strobbe: een doodnormale leerkracht, maar in zijn vrije tijd een thrillerauteur. Met een sappig Gents accent en de nodige dosis droge humor vertelt Strobbe over zijn schrijverschap.

GuidoStrobbe_1

Hoe bent u beginnen schrijven?
Strobbe: “Voor mijn zestiende kwam ik het huis niet uit en zat ik met mijn neus tussen de boeken. Daarna is lezen naar de achtergrond verschoven. Het is door mijn vrouw dat ik opnieuw schrijf. Ze bracht een karrevracht boeken met zich mee, waardoor ik opnieuw ben beginnen lezen.”

Op twee jaar tijd schreef u drie boeken. Hoe heeft u dat klaargespeeld?
Strobbe: “De eerste twee waren in feite al af. Na de eerste publicatie begon ik direct aan mijn derde boek. Het eerste boek was puur tijdverdrijf dat ik schreef tijdens het pendelen. Ik dacht niet aan publiceren. Door vrienden veranderde ik van gedachte, maar een uitgeverij vinden is een hele opgave als je niemand kent. Ik stuurde zeker twintig uitgeverijen versies van mijn eerste boek. Sommigen stuurden het pakket ongeopend terug. Sinds ik een uitgeverij vond, ondervind ik niet veel problemen meer.” Lees verder…

Ginger Zoo

maandag 8 december 2014 20u54 | Muziek | Wouter De Sutter | reageer

De Antwerpse band ‘Ginger Zoo’ zette zondagavond in Kinky Star een punt achter het kouwelijke weekend dat altijd zal herinnerd worden als het weekend waarin Gent afscheid nam van Luc De Vos. 24 uur na het massaal bijgewoonde eerbetoon bij Sint-Jacobs, werd op de Vlasmarkt alweer overgegaan tot de orde van de dag. Henk Rijckaert in de Charlatan. Een nieuwe Antwerpse groep in de Kinky. Life goes on.

‘Ginger Zoo’, een fotogeniek kwartet, liet zich tot voor kort aanspreken met de naam ‘Tjalk’. Niet dat ons om een mening daarover werd gevraagd maar de nieuwe naam klinkt toch een stuk cooler dan de voorgaande. Als het goed is zeggen we het ook.
Actief sinds 2010 en sterk geïnspireerd door het Californische collectief ‘Deerhoof’ maakt de band naar eigen zeggen ‘psychosomatic freakrock’. Met zin voor grillige songstructuren, bizarre vocals die gaan van fezelen tot krijsen, onverwachte tempowisselingen en andere Zappaeske kunstgrepen die we gemakshalve onder de omschrijving ‘muzikaal avontuur’ parkeren. Lees verder…

Volksfeest op het Lieve-Kleine-Piranhaplein

zondag 7 december 2014 20u05 | Faits Divers, Samenleving | Ruben Verniest (tekst), Arnold Van Herreweghe (beeld) | reageer

Wouter was zaterdag niet de enige die de stad was ingetrokken om Luc De Vos te eren, ook Arnold Van Herreweghe heeft voor wie er niet bij kon zijn, een aantal foto’s genomen. En Ruben Verniest stuurde ons de volgende mijmering erbij.

Twee studentes, afkomstig uit New York en studerend in Amsterdam, kijken verwonderd rond zich heen op het ‘Lieve Kleine Piranha’-plein.

“Is it always like this, here in Ghent?”. De verleiding om ‘yes’ te antwoorden kan ik nog net de kop indrukken. Ik probeer in m’n beste Engels uit te leggen dat hier vandaag ‘a famous singer and writer, loved by everyone’ herdacht en gevierd wordt.

‘What’s his name?’ vragen ze oprecht geïnteresseerd. Ik zeg z’n naam, en in een sentimentele poging hen nog meer te laten aanvoelen over welke bijzondere man het gaat, voeg ik er aan toe: ‘vos is fox in Dutch’.

IJdele poging, blijkt uit hun volgende vraag: “And what’s the best beer we can drink in ‘The Trollenkelder’?” Ik heb hen dan maar een lekker streekbiertje van het vat aangeraden…

En toch … Twee Amerikaanse meisjes hebben vandaag naar enkele liedjes van Gorki over de Vlaamse middenstand en Martine met haar hoerenkleren geluisterd en een foto genomen van Vossieboy op het groot scherm. Zeker weten dat ze op hun korte doortocht heel even die echte, wijze Gentse sfeer, zoals Luc De Vos die in- en uitademde, gevoeld hebben …

Het ga je goed, Vos.

zaterdag 6 december 2014 17u30 | Faits Divers, Samenleving | Wouter De Sutter | 14 reacties

De uitvaart van Luc De Vos bracht zoals verwacht een massa volk op de been zaterdag. Op het Sint-Pietersplein verzamelden rond het middaguur ruim 15.000 Gentenaars om de frontman van Gorki de laatste eer te bewijzen.

Ook bijzonder veel belangstelling voor de muzikale hulde aan het Trefpunt, bij Sint-Jacobs, zowat de natuurlijke habitat van Vos. Een eindeloze reeks van collega’s passeerden de revue. Zelfs de zon was van de partij aan het eind van een sombere, inktzwart gekleurde winterweek.

Albert Sugg en de Belle Epoque in Gent: Série 1 (81) Sint-Baafskathedraal II en Limburgstraat

vrijdag 5 december 2014 20u34 | Architectuur | Arthur De Decker (tekst), Jos Tavernier (beeld) | 2 reacties

In deel 43 toonden we reeds 5 postkaarten met de Sint-Baafskathedraal als onderwerp. De serie 1 van Albert Sugg over Gent bevat er echter nog meer over deze oudste Gentse parochiekerk. Arthur De Decker zorgt voor de commentaar en Jos Tavernier voor de hedendaagse zichten

Serie 1 nr. 215 Het Belfort (1300) en Sint-Baafskathedraal, dwarsbeuk (1547) en de toren (1462-1534)

Serie 1 nr. 215 Het Belfort (1300) en Sint-Baafskathedraal, dwarsbeuk (1547) en de toren (1462-1534)

 Deze geanimeerde Suggkaart, verstuurd in 1903, biedt ons een prachtig zicht op het Gent tijdens La Belle Epoque. We zien voetgangers, fietsers en karren voortgetrokken door paarden. Op de achtergrond staat het Belfort met de neogotische gietijzeren toren zoals in 1851 ontworpen door architect Roelandt en die in 1911 zal worden vervangen door de huidige stenen versie van architect Valentin Vaerwyck (1882-1959). Rechts verheft zich de Sint-Baafskathedraal waarvan u de geschiedenis reeds kon lezen in deel 43. Lees verder…

Brugge poort Gefixeerd II

vrijdag 5 december 2014 9u11 | Musea en tentoonstellingen | Els Eeckhout | 8 reacties

Een wervende tekst schrijven om u, de stad, naar een boekvoorstelling te lokken terwijl u, de stad, in nevelen bent gehuld en rouwt om het heengaan van een icoon? Dat is geen sinecure. Met het Leven kan je in discussie gaan, leven kan je bestrijden en weglachen. Maar de Dood? Niets is zo groot(s) als de dood. Respect.

Maar goed.
De koning is dood, leve de koning.
De wervende tekst dus. Fixatief, het fotocollectief van De Vieze Gasten gevestigd in de Brugse Poort brengt zijn tweede fotoboek uit. Het eerste dateert alweer van 2008 dus er mocht nog wel eens iets uit de kast gehaald worden om weer in de kast te kunnen zetten. De optelsom van een buurt en een groep fotografen: De Brugse Poort Gefixeerd II. Alstublieft, dankuwel.

flyer BPgefixeerd2

Zelf ben ik al meer dan tien jaar bewoner van de Brugse Poort, ‘buurtschrijver’ én bovendien ex-Fixatiever. Dus uit mijn mond mag u geen objectieve mening verwachten. Maar verwacht ook geen eenzijdig positief verhaal. Want de Brugse Poort, dat is een haat-liefde verhouding. Dat is een lief die je doodgraag ziet, een lief die je absoluut niet kunt missen maar waarmee je eigenlijk niet kunt of wilt samenleven.

Fotografie vraagt veldwerk, graven in de grond waarop je loopt. Als fotograaf ben je verplicht om dicht op het vel van je onderwerp te zitten, je moet kijken en dichterbij komen, soms te dicht; en dan weer afstand nemen omdat je het anders niet meer ziet. Aantrekken en afstoten. Dat is fotograferen. Schroom overwinnen, een traan wegpinken en soms wegkijken en niet afdrukken. De schoonste foto’s zijn de foto’s die je niet maakt.

Wandelen door de buurt en de tijd nemen om stil te staan geeft altijd verrassende resultaten. Niet omdat de buurt zo waanzinnig spectaculair en exotisch is, integendeel, maar gewoon: als je de tijd neemt om rond te kijken komen de verhalen vanzelf naar je toe. Laat ik hier in één beweging een pleidooi houden voor de traagheid. Geef uw tijd aan iemand anders, luister naar een ander zijn woorden en zie wat er gebeurt. Lees verder…

Scherpe Schengen Schege

donderdag 4 december 2014 17u26 | Muziek | Wouter De Sutter | reageer

Veel belangstelling afgelopen zondag voor het eerste Gentse optreden van ‘Schengen Shege’ in Muziekcentrum Kinky Star. Het zelfverklaarde ‘Congotrashpower4tet’ onder aanvoering van David Bovée, de drijvende kracht achter ‘Think Of One’, en Dinozord Boyoka (‘Kinshasound’) zag hooggespannen verwachtingen tegemoet. Met een uurtje vlijmscherpe Afrorock werden die volledig ingelost.

Dat een ontmoeting tussen Afrikaanse en Westerse pop-/rockmuzikanten de nodige vonken kan opleveren bewees o.m. Chris Brokaw (Come, Codeine) al door met de Malinese Touareg band ‘Tamikrest’ aan de slag te gaan. Die curieuze collaboratie onder de naam ‘Dirtmusic’ leidde tot gezamenlijke concerten en het geslaagde album ‘BKO’. Lees verder…

80 000 sneeuwballen!

donderdag 4 december 2014 10u25 | Faits Divers | Sissel Steyaert | 4 reacties

De bouwfirma Maes heeft woensdagavond van 16u tot 18u Gentse sneeuwballen uitgedeeld aan de Dampoort.
Op deze manier wil het bedrijf zijn excuses aanbieden voor het kraan accident van vorige week die de hele Dampoort een halve dag lam legde.

Fotograaf Sissel Steyaert was erbij, en nam een paar foto’s voor u.